Het geitenweitje

IÖ2

„Dodo,” grinnikte Ans inwendig. „Net een kind om Dodo te heten!”

„Je zegt niets,” verwonderde Sjoerd zich.

„Wat moet ik er van zeggen? Ik ken haar toch niet. Ik hoop, dat je gelukkig met haar zult worden, Sjoerd.” „O, dat geloof ik zeker, ze is reuze sportief-en-zo.” „Nou, kijk eens aan, dat zijn waarborgen voor geluk!” „Wat ben je sarcastisch!”

„Verbeeld je niets, Sjoerd, ’t Is alleen maar een reactie op jouw gezegde van „sportief-en-zo”. Ik geloof, dat mijn waarborgen voor een gelukkige echt er enigszins anders zouden uitzien.”

„In ieder geval hebben Dodo en ik heel veel punten van overeenkomst en de oudelui zijn zéér gefortuneerd. Wat zou ik moeten beginnen zonder geld. Ik zal me nu tenminste niet behoeven te begraven in het een of andere kleine nest. Neen, dat komt best voor mekaar.”

„Als ik ’m zou zeggen hoe ik er over denk,” dacht Ans, „dan zou hij zeker geloven, dat het nijd van me was, dat ik de gelukkige verloofde niet ben.”

„Ik heb onomwonden met de Pa gesproken en die kan zich heel best voorstellen, dat een niet gefortuneerd jongmens, dat nog af moet studeren zich tot niets kan verbinden. Dodo wil zich gauw verloven en niet lang met trouwen wachten en aangezien de Pa maar één kind bezit en dat kind in alles haar zin geeft, is er besloten, dat we ons over veertien dagen zullen verloven en na drie maanden gaan trouwen. Dat is werk, hè Ansje?”

„Studeer je dus niet eerst af?”’ vroeg Ans.

„Dodo wil niet zo lang wachten, daarbij komt, dat we een pracht van een woning kunnen krijgen, je weet wel, zo’n soort villa, die uitkomt in het Vondelpark. Héél ruim, van alle gemakken voorzien en uitstekend geschikt voor mijn praktijk. Wat zal Moeder ogen opzetten! Dat heeft de lieve familie niet kunnen denken, dat ik ’t zo best uit zou kienen! Sjoerdje deugt tenminste ergens voor!” „Ziel,” dacht Ans. „Hij is nog trots op z’n huwelijk uit geldnood! Eigenlijk moet men er medelijden mee hebben. Wat een slappeling en wat zal het geld hem gemak