Het geitenweitje

158

„Hij ziet er reuze-leuk uit, past eigenlijk helemaal niet bij dat dikdoend drietal.”

„Och, innerlijk misschien wel,” spotte Ans. „Hemeltjelief, ik ben er!” viel ze zichzelf opeens in de reden. „Het is ’t kind Boelnes waar Sjoerd mee zit, ze heeft alleen een andere haarverf!”

„Ken je haar toch?” lachte Leni.

„Ja, erg vaag, ze kwam vroeger wel eens op het tennisveld, met een daverende auto en een van het geld bulkende Pa. Ik herinner me nu, dat Sjoerd me een tijd geleden vertelde, dat hij op een dinér moest, hij vond ’t geloof ik wel stom vervelend, maar Pa schonk beste cocktails en de sigaretten lagen voor ’t grijpen! Hij schijnt erg chaud met de familie te zijn, want het lijkt me niets voor Sjoerd om zich naar ,een mode-show te laten slepen. Maar, ik ben hier niet gekomen om naar de Boelnesen te gluren. Leni, kind, wat zeg je van dit „simpele” jurkje? Als m’n lieve tante Clara een nieuwe japon gezien heeft, die in alle eenvoud een bom duiten kost, spreekt ze altijd van een „simpel” japonnetje! Maar dit hier is wel buitengewoon van distinctie, vin-je niet?”

„Schrijf op Ans! Laten we proberen een uitgewerkt verslag voor Moeder te maken, zal ze reuze vinden.” „Dat doen we, heb je pampier bij je?”

„Moest ik niet de dochter van m’n Moeder zijn. Hier, een notitie-boekje, kalk maar op!”

„Zet de theepot er dan voor, want ik heb ’t land om zo opzichtig te doen, net of we voor „Persje” willen spelen! Hoe vind-je de lijn van die ene mannequin? Hoe krijgt ze die zo!”

„Hongerkuren!” lachte Leni.

„Kijk ze daar nou eens schrijden in dat kostelijk brocaat gewaad!”

„Is geen brocaat, heet anders.”

„Morgen staat er een ingezonden stuk in de courant, dat de verslaggeefster een onsterfelijke bok schoot,” lachte Ans. „Wat is ’t dan?”

„Ciré. En de robe heet: Mon Amour, kijk maar in het boekje. O, hemel, Opoe krijgt zin in het geval!”