Het geitenweitje

^J57

geholpen door die eerste angst-tijd heen te komen. We zijn er je reuze dankbaar voor, Moeder en ik.”

„Zeg, daar zweeft de eerste mannequin binnen! Een aardige deux-pièces! Jammer, dat Mar het niet ziet, die dweept met zulke echte sportieve pakjes.”

„Er komen nog steeds mensen binnen, hoe krijgen ze nog allemaal een plaats! Kijk dat eens een modieuse dame zijn, ’t lijkt zelf wel een mannequin!”

Ans keek naar de ingang en zag een opzichtig gekleed jong meisje, met hel-rode lippen en kastanje geverfde lokken. Achter haar aan kwam Sjoerd.

De Ober schoot al direct op hen af, wees het voor hen gereserveerde tafeltje voor vier personen aan, dat vlak tegenover het tafeltje was, waar de twee meisjes zaten.

„Zeker stamgasten,” lachte Leni, die het druk en onderdanig doen van den Ober oplette.

Een zeer corpulente dame met een heer, die achter hen aan hadden gelopen, namen nu de andere plaatsen in.

„Zeker de Ma en Pa van de rijke erfdochter,” dacht Ans en ze nam zich voor verder geen aandacht aan de opzichtige kennissen van Sjoerd te schenken, maar Leni, die zich blijkbaar zeer amuseerde zei:

„Nadat de Ober ze omzweefd heeft met alle mogelijke politesses, komt nu de Directrice van het Mode-huis zich over hen heen buigen. Daar is vast wat aan te verdienen, wacht even, de mannequin in die beeldige jas met vos gegarneerd moet speciaal voor hun paraderen, de stof van de mantel wordt bevoeld, o, Ans, moet je zien, hoe die Directrice zich draait en wringt! Geweldig toch, als de mensen zó voor je buigen!”

Juist op dat ogenblik kreeg Sjoerd Ans in de gaten en met een even verlegen neerslaan van zijn pgen, boog hij haar kant uit.

„Ken je die mensen?” vroeg Leni en ze had al spijt, dat ze hen zo belachelijk had gemaakt.

„Neen, ik ken alleen de jonge man die bij ze zit, dat is een oude kennis uit onze welgestelde tijd! Hij schijnt zich nu van een nog welgestelder milieu verzekerd te hebben!”