Het geitenweitje

150

liggen dan nodig was. Hoe komt dat? Is er gisteren extra veel gepraat, of is er langzamer gewerkt dan anders? Ik merk wel, dat ik niet weg kèn gaan.”

De Greef was de vorige dag voor zaken uitstedig geweest en Ans had zoals gewoonlijk de leiding gehad, ze voelde het verwijt dus als tot haar gericht.

„Ik kan me niet herinneren, meneer de Greef, dat er gisteren iets anders was, dan alle andere dagen. We hebben flink doorgewerkt en de brieven van de Redactie zijn op de gewone wijze doorgegaan.” Ans zei het kalm, maar inwendig kookte ze, want ze voelde het aan als een onverdiend verwijt.

De Greef had haar nog nooit op een leugen betrapt en het stond bij hem al vast, dat de Redactie het alleen maar gezegd had om de tikkamer tot nog groter haast aan te zetten.

„Enfin, u wilt er dan wel uw speciale aandacht aan wijden, als ik er niet ben, niet waar?”

Ans knikte deemoedig, maar in haar hart was verzet.

„We zullen in het vervolg op de klok werken als de Redactie-duivels brieven te tikken hebben,” zei Jes, toen ze in het koffie-uur eendrachtig bijeen zaten.

Marietje van de Redactie, die met een hele stapel brieven binnen kwam, werd met krijgsgehuil ontvangen.

„Zet de wekker aan!” gebood Mar. „En laat er één noteren hoe lang we over een brief doen, dan hebben we voor goed een maatstaf. Kind,” dit tot het magere, verzuurde Marietje, „zeg aan je meesteressen, dat we een record zullen slaan!”

„We zullen niet meer eten of drinken!” beloofde Lotte. „We hebben maar één doel, tikken voor dè Redactie!”

„D’r is haast bij,” zei, op de haar eigen lakonieke wijze, Marietje en ze verdween.

„Ik voel moord-neigingen!” loeide Mar.

„Wat is er aan de hand, duifjes?” lachte Gerritsen, die juist Mar’s oproerige kreet hoorde.

„De Redactie heeft ons maar weer eens op stok gejaagd,” lichtte Ans hem in.

„Leren jullie het dan nooit? Neem de dingen toch een