Het geitenweitje

149

„Eerst maar loten,” drong Jes aan. „We hebben natuurlijk allemaal dolle zin om met je mee te gaan.”

„Wachten jullie dan even tot Marie er is,” zei Ans.

„Ik zie je al met Marie naar de show tijgen,” plaagde Jes.

Juist kwam Marie binnen, plechtstatig, zoals haar gewoonte was.

„Guur, hè?” zei ze huiverend.

„Een zoel Zuidewindje,” vond Mar, die in de lang begeerde „deux” was komen aanzetten en nu vond, dat het niet guur mocht zijn.

„Loten!” commandeerde Jes. „Als we zo lang teuten komt de lieveling binnen.”

„Wat loten?” vroeg Marie.

„Doe nou maar mee,” drong Jes aan. „Straks hoor je wel, waar het voor is.”

De Cherubijn had al papiertjes in elkaar gefrommeld waarop ieders naam.

„Wat betekent „wèl?” vroeg Marie, die haar papiertje ontcijferde.

„Dat wij allemaal een strop hebben!” kermde Jes.

„Het betekent, dat je Zaterdagmiddag met de Cherubijn naar een mode-show mag gaan,” lichtte Lotte toe.

„Zaterdagmiddag?” zei Marie langgerekt. „Dan kan ik niet, ik ga weekenden bij mijn zuster in Hilversum.”

Niemand zei, dat het jammer was en de Cherubijn lachte stilletjes.

„Overloten,” beval Jes.

De Cherubijn gooide de papiertjes opnieuw dooreen, nadat ze er één uit had gehaald.

„Ikke!” riep Ans verheugd. „Wat een bóf! Ik heb in tijden geen leuke mode-show gezien. Uit louter dankbaarheid zal ik alles voor je noteren, wat er te zien valt, blonde engel! ”

„Zul je ons alles vertellen?” zuchtte Jes.

„Morgen dames.” Streng, een tikje knorrig kwam de lieveling binnen.

„Ik heb gisteren klachten van de Redactie gekregen, dat brieven waar erge haast bij was, langer zijn blijven