Het geitenweitje

141

vrouwen, maar het neemt toch tijd. Wat spijt ’t me, dat ik die lieverds niet heb kunnen zien! Mag ik niet nog even naar boven?”

„Ik denk er niet aan,” zei Lotte haastig. „Ze zouden het morgen direct aan Elly vertellen en dan krijg ik ongenadig op m’n arme baadje. Elly is zó precies met dat stel, er mag nooit een verandering in het programma gemaakt worden. Dat heeft Vader ook aan den lijve moeten ondervinden en Elly heeft hem net zo lang gekapitteld tot hij haar in alle opzichten gehoorzaamde. En dat is wat voor de Pipa!”

Ze zaten knus in de grote stoelen bij het lage tafeltje, waarop het thee-gerei stond.

„Genoegelijk is het toch ingericht bij jullie,” zei Ans. „Niet modern en niet antiek, maar met iets echts persoonlijks.”

„De smaak van de Pipa. Tegenwoordig laat hij de boel tenminste staan zoals het staat, maar vroeger hadden we zeker om de veertien dagen verandering van décor. Dat was om wanhopig te worden. Je was net lekker gewend aan de nieuwe rangschikking en dan kwam je van school thuis en vond een geheel veranderde kamer.”

„Vindt je Moeder dat niet ongezellig? Vrouwen hechten meer dan mannen aan een interieur.”

„Moeder heeft ’r leven lang alles goed gevonden, wat Vader deed. Eigenlijk wel erg prettig, want wat zou je een ruzie kunnen hebben met een vrijbuiter als Vader. Maar Moeder neemt altijd alles van de komieke kant en dat is een bof. Ik weet nog, dat Vader eens een ongelofelijke mopperbui had en zó vertoornd was over het eentonig interieur, dat hij nijdig uitriep: „Hier is nou waarachtig altijd alles hetzelfde. Als ik van m’n atelier thuis kom grijnst de verveling van dat altijd hetzelfde me al aan.” Toen hij die middag thuis kwam stond er geen stuk op z’n plaats en Moeder en Elly zaten, de stoelen omgekeerd, met hun rug naar de tafel! Hij schaterde het uit, want een grap is altijd op z’n plaats bij Vader. Naderhand bromde hij nooit meer over de eentonigheid van zijn interieur, maar veranderde het zo vaak als het hem in de zin kwam,