Het geitenweitje

140

bij ons Blad niet mee had moeten aankomen, daar eisen ze heel wat meer.”

„Natuurlijk niet, maar voor zo’n provinciaal blad kon het er best mee door. Je moet maar durf hebben! Nou, Lotus, hier scheiden onze wegen. We hebben tenminste een dag gehad, die zich onderscheidde van de andere dagen en daar ben ik altijd dankbaar voor.”

„Ik had anders de hele dag zo het gevoel, dat jij iets had wat je hinderde. Ik wil me niet opdringen, hoor, maar als ik je met iets van dienst kan zijn heb je maar te spreken.”

„Er was inderdaad iets, dat me bezig hield en ik wil het je wat graag eens vertellen. Ansje is wel een gesloten natuur, maar och...”

„Iedereen wil wel eens zo helemaal uitspreken wat hem drukt,”zei Lotte hartelijk. „Ik heb er nooit spijt van gehad, dat ik jou al mijn noden geklaagd heb. Ik ben er trots op, dat je mij in vertrouwen wilt nemen en je zegt maar wanneer het zijn zal.”

„Als je het goed vindt, kom ik vanavond even oplopen.” „Treft fijn, de Vader en de Moeder gaan naar een collega’s fuif en Elly gaat met een oude schoolvriendin een filmpje pakken. Ze is nog maar zo kort hier. We laten haar zoveel mogelijk profiteren. Bij ons is er wel altijd één die thuis blijft, dus zijn de kinderen niet alleen in huis. Tot straks dan.”

„Ik moet eens iemand hebben waar ik het geval Sjoerd mee bespreek,” dacht Ans, terwijl ze huiswaarts liep. „Misschien neem ik het allemaal te zwaarwichtig en doe ik hem toch te kort. Het laat me niet los en ik wil eens horen hoe een ander, die er fris tegenover staat, er over denkt.” „Je bent laat,” zei Lotte, toen Ans dien avond tegen half negen aan kwam zetten. „De kinderen hadden zó gehoopt je nog even te zien en ik heb ze met veel moeite naar kooi kunnen krijgen.”

„We hebben laat gegeten, Clem kwam een half uur later dan gewoonlijk, ze moest naar een dame om over een handwerk te spreken. Nou, en dan nog de afwas, die Clem en ik altijd samen doen. ’t Is nou wel niet zo’n berg van drie