Het geitenweitje

138

zo aanminnig stemmen?” lachte Ans. „Ik heb nog zelden zo’n knap meisje gezien en ’t is zo aardig, dat ze er zich helemaal niet van bewust schijnt.”

„Ze doet tenminste zéér natuurlijk,” vond Lotte. „Eigenlijk is ze een beetje schuw, vin-je niet?”

„Nou, ja, ’t is nog een bar jong ding en dan komt ze opeens tegenover zo’n troep geroutineerde tantes! We moeten haar maar een beetje tegemoetkomen. Wat loopt ze opeens langzaam, ze schijnt op iemand te wachten.”

„Stel je voor,” proestte Lotte, „dat ze al een vrijertje heeft! Wie weet hoe ’n nest ’t is, je kunt ’r bij die blonde Cherubijnen niets van zeggen. Héé, Leni, heb je een afspraakje?” plaagde ze, het meisje inhalend.

Een blos op de perzikwangen.

„Ik wacht op Moeder,” zei ze dan. „Moeder is toch op de redactie.”

Twee paar verbaasde ogen.

„Op de redactie?” herhaalde Lotte verbaasd en ze ging, zover als ze het na kon gaan „de tante’s van de redactie” na.

„Marie-Louise,” lichtte de zachte stem in.

„O, van de Dames-rubriek?” vroeg Ans. „Ja, dat is waar, je denkt er eigenlijk nooit bij, dat het mevrouw Dannert is.”

„Door Moeder heb ik de betrekking gekregen,” zei Leni triomfantelijk en de beide meisjes moesten lachen om de trotse wijze waarop Leni over haar eerste werkkring sprak.

„Kind, dan heb je een beste kans om naderhand ook het heiligdom te betreden, dat redactie heet. Dan zul je op ons, arme tikslaven, neerzien!” plaagde Lotte haar.

„Daar komt je Moeder al aan,” waarschuwde Ans, die instinctief achter zich had gekeken. „Nou meisje, tot morgen.”

„Dag... dames,” zei haperend Leni, want ze wist niet hoe ze aan te spreken.

„Malle meid,” lachte Ans haar uit. „Je zegt natuurlijk Lotte en Ans.”

Weer de diepe blos en een haastig gestameld: „Daag Ans. Daag Lotte.”