Het geitenweitje

135

dat ze in hun vrije uren hebben gedaan. Tenslotte is het maar een mager beetje, dat ze ermee verdienen.”

„Daar broeit wat!” zei Jes, toen de lieveling de kamer verlaten had. „Zagen jullie het spel met de vulpen?” „Niet op gelet,” verbaasde Ans zich.

„Ik zag wel, dat hij zo resoluut opstond en de martiale kin stak bijna tegen de deurplint toen hij naar buiten stapte,” lachtte Lotte.

„Ik ken meneer de Greef z’n dochter,” vertelde schuchter Leni.

„O, wat jammer, dat Stans dit niet hoort!” riep Mar uit. „Stans is het meisje waar Marie de Boer voor in de plaats is,” lichtte ze toe. „Die kon je rijk maken met verhalen over het intieme leven van „ons aller lieveling”. Zo noemen we de baas, weet je, blonde Cherubijn? Zo, dus ken jij z’n doggie Meta? Aardig ding, hè? We hebben een paar weken geleden kennis met haar gemaakt.”

„Ze is een vriendinnetje van een nichtje van me en daar heb ik haar wel eens ontmoet. Maar dat weet meneer de Greef niet, ik zou het niet durven zeggen.”

„Neen, daar heb je gelijk in, niets voor hem, om herinnerd te worden aan z’n huiselijke omstandigheden!” lachte Mar. „Maar je moet niet zo akelig slaafs doen met je „meneer de Greef” als de baas er niet is. ’t Is zoveel gezelliger als je over „de lieveling” spreekt en het doet niets af aan het respect, dat we voor onze Mussolini hebben.” Marie de Boer, met een air alsof al dat flauwe gepraat haar tegenstond, nam een boek op en begon hierin naar-stiglijk te studeren. De meisjes zagen haar lippen prevelen.

„Zeg, de Boer,” stoorde Jes haar. „Wat ben jij aan het studeren? Het is zo’n vreemd gezicht, dat er iemand in het koffie-uurtje nog iets uitvoert en misschien kan jouw lichtend voorbeeld ons nog wat goed doen.”

De anderen gnoven, want het doen van de Boer was zó opzettelijk, dat ze er zich allemaal aan ergerden.

„Ik leer Spaans in mijn vrije tijd,” zei op arrogante wijze Marie. „Eerst heb ik me in Italiaans bekwaamd, maar dat heb ik nu vrijwel onder de knie.”

„Je bent veswikkewijk geweewd,” imiteerde Jes de goede