Het geitenweitje

134

„Die zal heus niet altijd zo geweest zijn,” merkte Marie schamper op.

„Daar is iets van aan,” gaf Ans toe. „Ik heb ook moeten leren me aan te passen, dat hebben we eigenlijk allemaal moeten leren; maar we gingen toch niet zo direct op onze achterste poten staan als u nu deed, juffrouw de Boer. Ik ben wel wat jonger dan u, maar ik wil het u toch zeggen zoals ik het eerlijk meen.”

„U zult niet lang last van me hebben, ik hoop gauw iets anders te vinden,” teemde Marie en haar wat flets-grijze ogen keken boos naar Ans.

Er heerste een onprettige stemming op het geitenweitje, en toen de lieveling binnen kwam, voelde hij direct de gespannen toestand.

„Dat schijnt niet te boteren tussen mijn geitjes,” dacht hij vermaakt, toen de ochtend verliep zonder een enkele grappige opmerking van Jes, of een kwinkslag van Mar. „Gek, dat één zo’n zure juf de stemming totaal kan bederven.”

Het dopje van zijn vulpen open en dicht makend — zoals zijn gewoonte was als hij ergens over nadacht — peinsde hij over het feit, hoe je zo’n frisse meisjeslach als die van Mar plotseling kon missen. Hij wist geen klap van die meisjes af en hij was ook niet verlangend iets naders van ze te weten, maar opeens was het hem opgevallen, dat hij toch nader tot die kinderen stond dan hij zelf geweten had.

„Misschien komt het doordat er in de laatste tijd een allergenoeglijkste toon heerst, of door het feit, dat er weinig wisseling van personen was en men daardoor meer aan elkaar gewend raakt,” dacht hij. „Maar het is een feit,” — hij constateerde het met trots — „dat er op géén van de afdelingen zo’n prettige, kameraadschappelijke toon is, als op die van ons. „Aan jou zal het heus niet liggen,” zou Net me plagen, dacht hij en hij stelde zich het plagerige gezicht van z’n vrouw voor, die hem altijd verweet, dat hij zo stroef in de omgang was en zo’n vreselijke heerser. „Ik zal de Directeur toch straks aan z’n verstand brengen, dat die meisjes een douceurtje moeten hebben voor al het werk,