Het geitenweitje

133

kwam. „Dat hadden juwwie me wew eens effetjes kunnen zeggen.”

„Ja, stom, hebben we niet aan gedacht,” bekende Jes, die meestal voor dergelijke dingen zorgde, berouwvol.

„Komt Stansje niet weewom?” informeerde Broese.

De uitdrukking in Marie de Boer’s ogen was vermakelijk. Met afschuw bekeek ze de goeie dikkert, die volgens haar veel te familiaar met „de Dames” van de tikkamer was.

„Dwinken juwwie koffie?” informeerde gemoedelijk Broese.

„Alsjeblieft, juffrouw,” zei schuchter Leni en direct vertederde ze Broese’s hart met de engelachtige blik uit haar blauwe kijkers.

„Als ze goed is wil ik volgaarne een kopje koffie van u hebben,” zei Marie met een pruimenmondje.

„O, ja?” zong Broese langgerekt. „Toch aawdig van uwes, ik hou me aanbevolen voow de gunst en de wikkeme-daasje!”

„Wat een onverdragelijk mens,” sputterde Marie. „Ik begrijp niet, dat die familiare toon hier geduld wordt. Bij mijn vader...”

„Broese is een schat van een mens!” viel Mar uit. „En wie haar te na komt, krijgt met ons te doen!”

„Dames,” imiteerde Jes de lieveling, „ik hoop, dat het een prettige samenwerking zal zijn.”

„Aan mij zal het niet liggen,” verzekerde Marie. „Ik kan alleen moeilijk mijn mening onder stoelen en banken steken.”

„Ik geloof niet, dat er iemand was, die naar uw mening vroeg,” zei Ans ijskoud. „Er is hier een bizonder goede verhouding van de werkende krachten onderling, maar dit is niet de manier om die te behouden. Ik wil niet hatelijk zijn, maar u toch even zeggen, dat we tot iedere prijs die prettige verstandhouding wensen te behouden en ik hoop van harte, dat u hiertoe zult medewerken.”

„Bravo, Ans!” riep Lotte, die zich groen geërgerd had. „Je hebt uit aller naam gesproken. Ik kan gewoon kippe-vel krijgen als ik er aan denk, dat onze genoegelijke sfeer bedorven zou kunnen worden.”