Het geitenweitje

132

wat beters. Maar dat nu een blaag als dat meisje Ter-hoeve haar zou moeten leren hoe dat gepruts in de tikkamer gedaan moest worden, dat was een beetje al te erg.

En dan die houding van de chef! Wat verbeeldde die vent zich eigenlijk wel? Als hij dacht haar onder de knie te krijgen, dan zou ze hem wel eens anders leren.

Leni Dannert, „de tweede nieuwe”, een meisje van achttien, was voor het eerst van haar leven in betrekking zag huizenhoog op tegen al wat boven haar stond, en dat was volgens haar de hele bevolking van de tikkamer.

„Wat een dot van een kind,” dacht Ans terwijl ze haar alle grepen van de schrijfmachine uitlegde, want het was een merk waaraan Leni niet gewend was.

Ans’ blikken gingen over de goudblonde krullen, die het perzik-ovaal omlijstten. „En dat figuurtje, ’t lijkt wel een Sèvre beeldje! Handjes, voetjes, alles even fijn en klein. Die lieveling toch, wat een uitmuntende smaak heeft die snaak! Als tegenhanger heeft hij een wat humeurige juffrouw genomen.”

„Wie is eigenlijk de tijdelijke en wie de eeuwige?” vroeg Mar schertsend toen het koffieuurtje ze allen bijeen bracht.

Marie de Boer vond het een hoogst ongepast grapje en met haar neus laatdunkend in de wind, zei ze:

„Ik ben hier tijdelijk en als ik het zo eens beschouw, mag ik er heel blij mee zijn. Erg monotoon werk, een kind kan het doen, ik had me er heel wat anders van voorgesteld!” „Ik ook,” lachte Ans en de anderen begrepen best wat ze bedoelde. De eerste brief die de praatsmakende juffer getikt had was zó, dat Ans haar verzocht had deze over te tikken.

„Denkt u eraan,” had ze haar vriendelijk vermaand, „dat de chef héél accuraat is en dergelijke tikfouten nooit doorlaat. Het moet onverbiddelijk over gemaakt, al wordt het ook nog zo laat.”

„’t Lijkt wel of we op de Lagere School zijn,” had Marie geantwoord, maar ze had de brief toch maar keurig over getikt.

„Zijn d’w twee meew,” vroeg verontwaardigd juffrouw Broese toen ze met het gewone aantal kopjes koffie binnen