Het geitenweitje

i3i

„Zo zie je alweer, Jessica, dat er altijd baas boven baas is,” zei Lotte.

„Wat ik zo aardig in ons Gerritje vindt, is, dat hij zo doodgewoon met ons wurmen van de tikkamer omgaat, terwijl zijn afdeling, waar hij toch op één na de eerste is, mijlen ver boven de onze staat...”

„Ze zeggen, dat Gerritsen een mooie kans maakt om chef van administratie te worden als de oude heer Groenou met pensioen gaat,” wist Mar te vertellen. „Dat komt hem ook echt toe, want ze knappen hem toch maar met alle gewichtige werkjes op en feitelijk doet meneer Groenou niet zo heel veel meer.”

„Heeft één van jullie allen nog wat van Stans gehoord?” vroeg Ans.

„Neen, schandelijk,” zei Jes berouwvol. „Sinds Miep weg is heeft niemand er aan gedacht naar haar te informeren. Ik steven er vanmiddag op af, ik woon niet zo ver uit haar buurt.”

Een week later werden de nieuwelingen geïnstalleerd. „Juffrouw de Boer, juffrouw Dannert,” stelde de lieveling voor. „Ik hoop, dat het een prettige samenwerking zal zijn, dames. Juffrouw Terhoeve, u wilt ze wel wat wegwijs maken, niet waar?”

Marie de Boer, een meisje-van-vijfentwintig, keek een beetje laatdunkend naar „het kind” dat haar, Marie de Boer, wegwijs moest maken! Of ze haar nog iets zou kunnen leren! Zij, die vijf jaar bij haar vader in de zaak was geweest en de lastigste dingen opgeknapt had! De zaak was door de tijdsomstandigheden achteruit gegaan en haar vader had die aan de kant moeten doen om als reiziger in dezelfde branche bij een firma te werken, waar hij in de goede jaren veel van betrokken had. Hij had nog geprobeerd, zijn dochter in de engros-zaak te krijgen, maar dat was hem niet gelukt.

Marie de Boer was al maanden aan het solliciteren en haar eisen waren steeds meer ingekrompen. Dit baantje, dat maar tijdelijk was, had ze, faute de mieux, aangenomen; het betaalde slecht, maar het was in ieder geval beter dan niets en van hier uit kon ze moeite doen voor