Het geitenweitje

128

hij „Stans’ plaats” niet meer vrij wilde houden.

„Komen ze al gauw?” vroeg Mar, die nog net een paar avonden overwerken nodig had voor de aanschaf van „een dot van een deux-pièces”, die ze voor een spotprijsje in een uitverkoop had zien liggen.

En Ans had al gedacht aan de tien pop, die ze Sjoerd geleend had en die ze de eerste tijd zeker niet terug zou krijgen. Door overwerken had ze weer wat bij kunnen potten. Ze had dan pijnlijke vragen van Clem kunnen vermijden, want die had het zich nu eenmaal in het hoofd genaaid, dat Ans niet zonder regenmantel kon, wat ook met zo onjuist was.

„Volgende week; u moet zich nu dus deze week nog maar opofferen. Of is het niet zo’n grote opoffering?” lachte hij, want hij wist drommels goed, dat de meisjes allemaal tuk op die bijverdienste waren.

„Ja en neen,” zei Mar. „Het had, wat ons betreft nog een paar weekjes mogen duren, wat jullie?”

„Ik zal proberen of ik er nog wat uit kan slaan bij de Directie,” beloofde hij en de meisjes telegrafeerden elkaar, dat de barometer op „zeer schoon” stond.

Prompt om twaalf uur kwam Gerritsen.

„Heeft jullie lieveling nu reeds de benen genomen?” informeerde hij.

„Al een half uur geleden, hij moest ergens heen,” lichtte Jes toe.

„Ben jij in eeuwen niet hier geweest!” zei Mar.

„Druk gehad, meisje, maar het doet me buitengewoon veel goed, dat jullie of althans enige van jullie, me gemist hebben. Ik had nog langer weg moeten blijven, had misschien nog beter geweest!”

„Zeg, jong, we krijgen nieuwe krachten op onze wei,” vertelde Lotte, die vond, dat hun trouwe Gerritje dit wel mocht weten.

„Hebben jullie ze al gezien?”

„Neen, de lieveling heeft er de primeur van gehad,” lachte Ans. „We zullen je waarschuwen als ze er zijn,” beloofde ze.

„Interesseert me anders niet zó machtig.”