Het geitenweitje

123

„Hoe komt ’t, dat je zo in geldverlegenheid zit?” vroeg Ans wat kort.

„We hebben gisterenavond gebridged en toen heb ik verloren.”

„Hij jokt,” dacht ze. „Met bridgen verlies je geen vijfentwintig gulden, ’t Is zeker niet de eerste keer, dat je er zo inzit?” veronderstelde ze.

„Neen, natuurlijk niet,” gaf hij toe. „Dat is nu eenmaal zo bij studerende jongelui. Maar toen leefde tante nog en die stopte me wel wat toe, als ik erg in de rats zat.”

„En vertelde je haar dan ook, dat je geld met bridgen had verloren?”

„Neen, maar dan verzon ik wel wat, een nieuw studieboek of zoiets. Studieboeken zijn nogal duur!” lachte hij. Er verkilde iets in Ans.

„Spelen jullie dan zó hoog?” vroeg ze.

Even keek hij haar aan en de blik uit die eerlijke ogen trof hem.

„Och, wat zal ik er ook om liegen,” zei hij dan kort. „We hadden een lollige avond, er is een beetje veel gedronken en gegokt ook; in ieder geval, ik ben vijfentwintig pop schuldig en ik hèb ze niet.”

„Ik ook niet. Van het beetje, dat ik verdien moet ik thuis geven en er blijft dus niet veel over.”

„Heb je niet iets, dat ik kan belenen? Zo gauw als de maand om is haal ik het terug. Dat doen we allemaal als de nood op z’n hoogst is.”

Ans keek naar het armband-horloge, dat ze op haar achttiende van Vader had gekregen.

„Neen, d&t kan ik niet,” dacht ze.

„’t Is zo beroerd, dat de vent waar ik het van leende er hard om verlegen zit,” ging hij voort. „Al had je maar vijftien,” sloeg hij af, „dan kon ik hem vast iets geven.” Ans dacht aan de tien gulden, die ze op aanraden van Clem opgespaard had om er een regenmantel van te kopen, die ze wel nodig had en waar ze tante Clara voor geen geld ter wereld om zou durven vragen.

„Ik vind het belabberd om je in moeilijkheden te helpen, Ans,” zijn stem had de klank, die Ans bekoord had