Het geitenweitje

112

hardop zei ze, in een zucht om zich kleiner nog te maken, dan nodig was:

„Neen, hoor! Tante heeft zeker een beetje willen opsnijden. Ik heb — dank zij de vroegere vriendschap van Vader met onzen Directeur — een zeer eenvoudige betrekking gekregen op de tikkamer, o, een zéér eenvoudige, maar ik kan je zeggen, dat het me de eerste tijd toch nog moeite kostte om mee te komen. Er waren meisjes, die een minder goede opleiding hadden dan ik, maar die door hun routine veel verder waren. En arme Ans had het vaak heel hard te verduren!”

„En nu ben je ze natuurlijk allemaal de baas,” veronderstelde hij.

„Welneen, we zijn allemaal op dezelfde hoogte — of laagte — zoals je het noemen wilt, maar de een neemt eens wat vlugger op dan de ander en daardoor heb je wel eens een voorsprongetje.”

„Heb je daar kans om vooruit te komen?”

„Neen, dat geloof ik niet, want het is zoals je zegt, journalistieke gaven heb ik niet, dus de redactie zal wel gesloten voor me blijven. Misschien behaagt het onze Opperste de een of andere dag trouw en vlijt te belonen,” spotte ze.

Geboeid zat hij naar haar te kijken.

„Drommels, dat Ansje is nog knapper geworden, dan ze al was,” dacht hij en zijn blikken gingen goedkeurend over haar slanke gestalte in het goedzittend tailleur van tante Clara.

„We zijn nog geholpen met de kleine salarissen van Clem en mij,” ging Ans voort, die er behagen in schepte tante Clara’s opsnijderij te ontmaskeren.

„We varen ongeveer in hetzelfde schuitje,” zei hij dan langzaam. „Je weet, mijn tante is dood en ze heeft haar geld nagelaten aan allerlei liefdadige instellingen.”

„Nu,” zei Ans een beetje bits, want de afkeurende toon in zijn stem hinderde haar. „Ze heeft tijdens haar leven genoeg voor jou gedaan, dat heb je me zelf vaak genoeg verteld en ik heb me nooit kunnen begrijpen, dat het je niet prikkelde tot harder werken.”