Tegen de dwang (verhalen)

de anderen hadden ook allemaal zulke aardige dingen meegebracht. Die Engelsen hadden van alles in hun toko's, waar die vadsige Hollanders niet aan dachten. Overal waar je kwam, de ouwe sleur, dezelfde duffe dingen. Nooit eens wat nieuws. Pienter volk, die Engelsen, aardige jongens, deze twee aan boord.

De donkere was wel 't aardigst... of... nee... eigenlijk toch de blonde. Die had leuke blauwe ogen... guitig... en mooie tanden hadden ze allebei... ze hield ook wel van die gladgeschoren wangen... maar veel zat er niet bij... dat had-je gewoonlijk met die Engelsen... sportjongens natuurlijk, en waarschijnlijk goede 'business-men'... maar meer niet... vreemde talen verstonden ze totaal niet... laatst die Engelsman in Sabang... waar Johan van verteld had, die niet eens de Franse woorden onder het Engelse wapen begreep... een zeeofficier nog wel... en ze uitsprak op z'n Engels... om te gieren: Djóé et mon drójt... djóé et mon drójt...

...Sarima, die neuriënd heen en weer liep met het half-duttende kind in de bruine slendang, constateerde op dat moment, dat de njonja was ingeslapen.

II

't Geluid van stappen, stoer over dek, heen-en-weer, heen-en-weer, wekte haar enige uren later. Dat de middag gevorderd was, bemerkte ze dadelijk aan de zon en aan de zee. Het moest wel half vijf wezen. Niet langer kaatste het zeevlak wit-gloeiend zonnevuur omhoog; de goudstralende bol, dalend naar de kim vóór het schip uit, zond nu z'n mild gulden licht in brede banen uit over het effen vlak. Eilandjes rezen in de verte, een hele archipel van begroeide vulkaankegels met wat slib eromheen; op een der dichtstbije waren de huisjes van een armelijke kampong te onderscheiden: temidden van die eilandjes zouden ze blijven varen tot Poeloe-Sirih toe.

Stevig stoomde de 'Guinea' op, achter zich latend in het daar koel-staalblauwe zeewater een breed, woelig spoor. Heel ver daarachter was de kim, waarin nu diep-verzonken lag de kust, die ze verlaten hadden.

94