Tegen de dwang (verhalen)

ze had nog maar eenmaal een slangenbezweerder gezien en geheimzinnige dingen trokken haar altijd aan. Des kapiteins voorstel maakte een heel gesprek over tovenarij en bovenzinnelijkheden gaande, waarbij de Engelse jongens telkens luid lachten met hun witte tanden en overmoedig hun hoofden achteruit wierpen. Gerda maakte zich daar een beetje boos bij, wat drommel, je deed niet alles af met het lachende materialisme van die gezonde boys! Er was méér tussen hemel en aarde, dan zij met z'n drieën-of met z'n vieren dan, als je de kap'tein wou meerekenen, maar dié wees het mee-gerekend-zijn glimlachend af-wisten, of ook maar vermoedden! De Engelse jongens echter, blijkbaar niet sterk in de klassieke literatuur van hun vaderland, lachten op die tegenwerping nog luider, Gerda werd nog bozer en de kap'tein deed er een glimlach toe.

De geurende sappige ananassen werden opgezet en de jeugdige planters vonden die nu veel belangrijker dan alle bovennatuurlijkheden met de slangenbezweerder erbij; ze sneden zich dikke, druipende, goudgele schijven van de vruchten af en aten die rijkelijk bestrooid met zout.

Onder dat bedrijf was het ineens weer stil en hoorde Gerda plotseling 't gekrijt van Kardoesje, die blijkbaar was ontwaakt en nijdig protesteerde tegen haar overplaatsing naar een hut op de 'Guinea'.

Haastig stond Gerda op en daalde naar beneden. Sarima stond daar over de nauwe slaapkooi gebukt en grommelde tegen 't kind, dat nijdig krijste en zich niet wou laten helpen. Maar Gerda beurde haar dochtertje, dat rood was van de hitte, uit de kooi, kuste haar van zweet en tranen nat gezichtje en nam haar mee naar 't dek.

Dat was al leeg, de kap'tein en de beide passagiers zeker reeds ter rust, bij de verlaten tafel stond de bruine hofmeester en zette 't eetgerei in elkaar.

't Was er al niet veel koeler dan beneden. Overal rondom uit zee sloeg 't door de gladde oppervlakte weggekaatste zonlicht op, verblindend blank en gloeiend warm. Wijd in de verte aan alle kant lagen de horizonten in wazigheid verzonken; land viel nergens te bekennen, vaartuigen evenmin. Gerda zuchtte. Wat zou Johan nu doen ? Zou hij slapen ? Ze had 't gevoel of ze al heel lang van huis af was en zo op afstand van tijd en ruimte gezien, leek dat huis ineens

92