Tegen de dwang (verhalen)

En ze vermeide zich in de gedachte dat Johan toch goed verzorgd zou wezen en hoopte, dat Wilkens hem vanmiddag zou komen halen, om met hem te eten in het hotel.

'Kom mevrouwtje, lach eris mee,' wekte de kap'tein haar op.

Gerda richtte zich glimlachend overeind in haar stoel.

'Mag ik u een glas sherry laten brengen?'

'Graag.'

De ene Engelse jongeman vroeg haar, of ze in Poeloe-Sirih was bekend.

Nee, ze wist er alleen Mr. Turner... Hè, die kende hij óók, een héél geschikte man. En Gerda vroeg op haar beurt, of hij dan ook te Poeloe-Sirih thuishoorde. Maar de jongen vertelde, dat hij en z'n vrind 't binnenland ingingen, onmiddellijk terug naar hun suikerplantage.

De gong geluidde met drie wélklankige slagen. De kap'tein keek op z'n horloge.

'Etensuur,' zei hij.

Kalm-stomend voer de 'Guinea' voortdurend verder de gladde zee in. 't Land, dat ze achter zich had gelaten, was nu gans en al van de einder weggevaagd; nergens kust te zien.

Op een afstand gleed nu statig een grote Chinese jonk voorbij, een fantastisch vaartuig dat een hele menigte van wijd-gespreide goudbruine zeilen voerde en een gele vlag met een zwarte draak in top.

Wat was het warm onder dat zonnedak, waartoe hun hoofden haast reikten, nu ze zich met z'n vieren om de netgedekte etenstafel schikten! De soep, dienaar schapevlees rook, maakte Gerda even wee, maar ze wist, dat ze daar aan de overzijde een hele maand schaapvlees-geurende soep zou krijgen, en 'mutton' in iedere denkbare gedaante, en ze vermande zich en at, ook om de kap'tein genoegen te doen, haar bord leeg.

Dekap'tein wélgemoed-hij vond de beide Engelsen gezelHge passagiers en een jonge vrouw aan boord, daar hield hij óók wel van-stelde nu voor, dat ze na den eten allemaal zouden rusten en daarna een kijkje nemen op het achterdek. Hij had een Arabische slangenbezweerder aan boord zien gaan! Hoe leek mevrouwtje dat, als ze die kerel eens zijn kunsten lieten vertonen? Gerda voelde er wel voor,

9i