Tegen de dwang (verhalen)

Z'n blote voeten gingen zacht over de witte planken naar de tafel toe, voorzichtig zette hij daar de bordenstapel neer, en verdween opnieuw om 't overig tafelgerei te halen.

De jongens hadden daarvoor en voor hun parelende whisky-soda nu meer aandacht dan voor Gerda, en die Het zich langzaam terugzinken in haar stoel en keek naar de verdwijnende kust.

Die lag daar nu vaag en nevelig al heel ver verzonken in de einder. Ze waren ook al haast een halfuur in zee. Prauwen en jonken waren niet te zien, doch, ver zee-in, kwam zichtbaar een grote stoomboot die daar heel langzaam langs de wazige kim voort-kroop, de trage rookpluim achter zich aan. Verblindend-blinkend kaatste de gladde zee 't witte zonlicht terug naar omhoog, en de hete lucht drukte zwaar op het zonnedak boven hun hoofden. Gerda dacht aan Johan, met een gevoel, of ze al uren weg was, ze lag strak voor zich uit te staren, 't praten der drie mannen hoorde ze wel langs zich heen murmelen, maar de betekenis van hun woorden drong niet tot haar door. Nu zat Johan, bepeinsde ze, alweer in de trein, en de trein ging terug naar haar woonplaats toe.

Dan zou hij uitstappen, ja, hij was er al haast, en een sado nemen naar huis toe. Als Sidin maar had opgeruimd, nu ze Soemon hadden meegenomen! Als kokkie maar naar de passar was gegaan, nu niemand het haar had bevolen! 't Mens was in staat met haar handen over mekaar in de keuken te zitten sirihkauwen en geen slag uit te voeren voor de rijsttafel, uit pure oliedomheid. Dan zat Johan om twaalf uur zonder eten. Had ze toch maar vooraf haar orders gegeven! Ja-god, wie kon nou overal aan denken en dan in al die drukte en roezemoes van vanmorgen, met die omslachtige Torrini nog op de valreep...

Toch dacht ze met een schokje van verheugenis aan buurvrouw Torrini. Had niet Johan een doorlopende invitatie om bij haar te eten? Daar zou ze hem vandaag stellig wel aan herinneren, vast stuurde ze hem een leitje op kantoor en al ging Johan er niet graag, omdat hij niet hield van de Frans-Engelse conversatie en omdat de Torrini's altijd zo lang tafelden, dat de siësta er bij inschoot en je zó van tafel weer naar kantoor moest, de eerste keer zou hij toch niet weigeren.

90