Tegen de dwang (verhalen)

achterdek, waar Gerda de Chinese en Inlandse passagiers zag krioelen, ieder nog druk bezig met z'n eigen rommeltje. Gezellig stonden de groen-geschilderde rieten stoelen in kring rond de kleine tafel met marmerblad en verder op dek was de djattihouten etens-tafel al bespreid met het witte kleed voor de tiffin. Johan zat bij de kap'tein, ieder had een glas bier voor zich staan en Gerda, 't gezicht in opgewekte plooi, ging bij hen zitten, en gedurende 't kwartiertje, dat ze zo in alle vrede nog met z'n drietjes praatten-de Engelse planters hingen over de verschansing en keken naar de kleurige drukte aan wal-dacht Gerda aan de hele reis in 't verschiet niet meer.

Maar de kap'tein keek op z'n horloge en hij waarschuwde Johan, dat 't tijd werd om aan wal te gaan. Toen voelde Gerda ineens een felle hartebons, bevend rees ze overeind van haar stoel en de kap'tein tegelijk stond op en keerde zich om, en ging de laatste orders geven voor 't vertrek.

Ze bracht Johan tot voor de hellende loopplank, die achter hem zou worden ingehaald. Schreiend lag ze in z'n armen.

'Wil je nóg terug?' fluisterde Johan, 'het kan nog!'

In het moment, vóór ze antwoordde, bedacht Gerda hoe dóm ze zou zijn, nu nog terug te gaan, hoe ze een heerlijk reisje zou mislopen en dat haar iedereen, en Johan 't hardst van allemaal, zou uitlachen. Nee, ze deed 't niet, ze wou haar uitstap naar Poeloe-Sirih gehad hebben, net zo goed als de anderen, als al haar kennissen.

Ze maakte zich los uit Johans armen, wiste haar betraande ogen af en schudde zonder boosheid, maar zeer beslist, het hoofd. Dat Johan een teleurgesteld gezicht trok, verhardde haar weer; had hij waarlijk op 't allerlaatste moment nog gerekend? En ze was nu dubbel blij, dat ze volgehouden had. Dan nu ook geen tranen meer!

Johan ging van boord en bleef op de steiger staan, 't gezicht, zonder glimlach nu, naar de boot opgewend. Gerda stond daar alleen aan dek, de hand aan de railing en ze zag hoe de scheepslui de loopplank moeizaam binnenzeulden. Toen was ze plotseling op het hoge dek door de brede strook water in de diepte al van haar man gescheiden; en tegen de kap'tein, die naast haar was komen staan en een opmerking maakte, kon ze nauwelijks iets zeggen.

En de boot stootte drie korte, rauwe geluiden uit, 't afscheid van

88