Tegen de dwang (verhalen)

reis. Maar dat verweet ze onmiddellijk zichzelf. Had ze soms gedacht dat het reisje naar de haven pleizierig was? Ze wist waarlijk wel beter. Nee, het rechte genoegen ging pas beginnen als ze midden op de grote, koele zee zouden zijn!

De boot lag klaar aan de hoge steiger, door een brede, sterk hellende loopplank in verbinding met de woelige wal. De koelies stonden daar al met de barang. Wat hadden ze gesjouwd, de kerels! Hun koppen waren nat van zweet, dat ze ijverig wegwisten met vuile enden lap. Johan, medelijdend, gaf ze een goed draagloon, en pas daarna en na een tevreden grijns tegen elkaar, droegen ze 't boeltje naar boord en zetten het tussen de overige rommel aan dek.

Want er stond wat een rommel! Gerda keek er ontstemd van. En wat stonk het weer benauwend naar droge vis, naar die lamme ikan-kring, die van de Molukken tot Oleh-lehs Indië permanent verpest! Koelies van allerlei landaard, nagenoeg ongekleed hun bruine, zwarte en kaneelgele lijven, wriemelden sjouwend en zeulend ertussen door, en een slanke jonge Chinees, die op z'n hoofd een platte bun had staan, waarin twee jonge haaien op apegapen lagen, stond er lachend naar te kijken. Een sjouwende landsman van 'm vloekte hem uit en sloeg grommend naar hem, maar hij ontweek lachend de klap en ging kalm met z'n have naar de derde klas, achteraan, waar z'n plaats was.

De kapitein, welgeklede dikkert, met een joviaal warm-rood hoofd boven zijn prangende jaskraag uit, beende met voorzichtige wijde stappen tussen de rommel door, naar Johan en Gerda toe. Hij begroette hen vriendelijk en vernam met belangstelling, dat mevrouw voor een maand naar de bergen ging. En Gerda informeerde of er misschien nog andere dames van haar kennis konden zijn, want de kapitein was op de hoogte van alles, dat ging en kwam tussen de beide havens. Maar de kapitein ontkende met langzaam hoofdschudden na even wenkbrauw-fronsend bedenken. Nee, bekende dames waren er niet.

Gerda verborg haar teleurstelling onder een opgewekt 'o, het maakt niets uit'.

Ze vertelde, dat ze er niet heenging voor genoegen, maar omdat ze zenuwachtig was, en ze had de goede kap'tein Völcker wel kun

86