Tegen de dwang (verhalen)

een rekening Blijkbaar in de hand. Verwachtend Wiesje te zien-ztr wist altijd precies wie de week had,-'de school' was het voornaamste onderwerp van haar dochters gesprekken,-hield ze een vriendelijk lachje op haar gezicht gereed, maar nu ze Leentje bemerkte, trok dat dadelijk weg en ze ging naar haar dochter, die ze 't papiertje overreikte, fluisterend vragend waarom Leentje aan het opruimen was, daar Wiesje toch de week had.

Leentje had ook niets gezegd-wie binnenkomt moet groeten, dacht ze, koppig-vijandig-ze ving iets op van 'bedriegen' en 'ongehoorzaam zijn' en zag het oude mens haar hoofd schudden, met een misprijzende blik, maar 't deerde haar niet.

Al wat ze verlangde was, dat het mens weg zou gaan,-want eerder kon zij zelf geen verlof tot vertrekken vragen,-het was immers streng verboden, in de rede te vallen ofte storen, als 'dejuffrouw in gesprek was'-dan kwam er nog geen eind aan haar gevangenschap, nog geen begin aan haar vrijheid, dan mocht ze nog niet zich zelf en haar benauwenis toebehoren.

Maar de twee vrouwen bleven fluisteren en smoezen, de dikke oude in nederig afwachten opziend naar de magere jonge, die haar portemonnaie uit haar zak haalde en de rug naar Leentje kerend, geld begon te tellen, de munten voorzichtig geruisloos uitleggend in haar schoot, beiden met steelse blikken naar het kind, dat ze toch vooral niets zien of horen zou. 't Kan mij nog al wat schelen, dacht Leentje, wat ze uitvoeren, maar ze voelde toch even pijn, omdat ze haar zo openlijk en vijandig buitensloten. Ze ving kleine metaalklankjes op, het geld gleed neer in de hand van de oude vrouw, die de rekening weer tussen de vingers hield geklemd. De beide vrouwen zwegen even.

'Nu zal ze wel weggaan,' dacht Leentje, maar dat gebeurde niet. Opstandigheid, woede, de altijd smeulende afkeer laaiden in haar op, rood naar haar hoofd,-ze wilde niet langer wachten, ze was klaar, ze waren toch niet de baas over haar, wat dachten ze wel ? Ze deed een stap naar voren.

'Mag ik weggaan, juffrouw?'

De juffrouw stramde haar bovenlijf in de schrale, zwarte blouse, keek hoog van onder haar gefronste wenkbrauwen.

217