Tegen de dwang (verhalen)

'Ik spreek, Leentje.'

'Ze zegt geen stom woord,' dacht het kind, maar dorst het niet zeggen.

"k Zou liever maar mijn beurt afwachten, als ik jou was, na dat van straks,' maande de oude juffrouw.

Leentje bleef zwijgen.

Juffrouw De Boer keek kritisch het vertrek rond.

'Moet die stoel daar zo blijven staan?'

Leentje schoof een stoel, die nog scheef stond, recht in zijn rij.

'Hm,' kwam de juffrouw,-het was nog steeds geen toestemming. 'Maandag schoolgeld meenemen.'

'Maandag kom ik immers niet,' bijna onhoorbaar klonk Leentje's stem.

'O ja, jawel,' minachtend luchtig vielen de woorden op Leentje's gebogen hoofd... 'Maandag kom je niet. Jullie hebben telkens wat, tegenwoordig. Wat is er maandag?'

't Was Leentje onmogelijk een geluid uit te brengen.

'Kun je de juffrouw geen antwoord geven?' berispte de oude vrouw.

De bazige inmenging van haar, die hier niet het minste gezag had, maakte Leentje ineens woedend en gaf haar de spraak terug.

"k Heb het al twee keer gezegd,' mokte ze, hardnekkig voor zich kijkend om ze haar vlammend gezicht niet te tonen.

'Dan zegje 't nog maar eens voor de derde keer.'

"t Is Grote Verzoendag maandag,' stootte ze er eindelijk uit, om er af te zijn en weer 'ik had 't allang gezegd.'

'O ja-jawel,' wilde juffrouw De Boer kalm, genadig zich wel herinneren. 'Je hebt het al gezegd, 'k Dacht er niet meer aan, hoor!'

'Grote Verzoendag?' zeurde het oude mens over Leentje's hoofd heen naar haar dochter, 'is dat niet zo iets als Poerim? Joden-poerim, niet, hoe heet het ook al weer?'

'Nee, moeder,' wees de andere terecht, 'Poerim is weer heel wat anders. Leentje, wat doen jullie eigenlijk op Grote Verzoendag?'

"k Weet het niet,' beet Leentje vernederd voor zich uit, uit alle macht vechtend tegen tranen,-ze voelde de blik, die de beide vrouwen met elkaar wisselden, zonder opzien zag ze het gezicht van

218