Tegen de dwang (verhalen)

Jood te zien, zoals ze een zeldzaam, monsterachtig dier had willen zien.

'Woont hij hier ver vandaan?'

'Achter 't plantsoen zei ik toch,' antwoordde Leendert, die nooit veel geduld had met meisjes.

'Willen we hem gaan kijken?' kwam ze aarzelend, van de een naar de ander opziend, niet wetend hoe het voorstel opgenomen zou worden.

De jongens vonden het dan ook nogal dwaas-'wat viel er nu aan die vent te zien'-, maar toen voelden ze dezelfde nieuwsgierigheid, als naar een zeldzaam en monsterlijk dier, in zich opkomen.

'Laten we, zeg,' stelde Leendert voor.

'Ik wil wel,' kwam Maup gretig, nu Leendert het eerste woord had gezegd.

De zon was nu bijkans ondergegaan-, van de boomtoppen het gulden daglicht weggetrokken, maar overal kwieterden blijde vogels, nu de hitte van de lange dag geleden was. En de mensen die op straat wandelden gingen kalmer verademend, de laatste uren van hun rustdag nu werkelijk genietend, niet in de prikkelbare teleurstellingsstemming van de lome hete zondagmiddag.

In Leentje was het als lag het geval van even tevoren uren achter haar, als was het plotseling verkrompen en verbleekt-haar eigen valsheid, Japie's laf weglopen-in de angstige gloed van de grote zonde, waarvan ze zoeven vernomen had.

Tussen Japie enLeendert verder slenterend, voelde ze geen zweem van boosheid meer, maar wel een innig en zoet besef van saamhorigheid, zoals ze dat soms vrijdagsavonds thuis hebben kon. Zoals ze nu liepen, alle vier, was er een band, die hen bond, waar de anderen, ook al waren ze vriendelijk, al waren ze nog zo welgezind, toch buiten moesten blijven, en die de gesjmadde Jood met zijn eigen hand verbroken had.

Ze spraken niet veel, de avond stemde hen vredig. Japie scheen gestild na alles wat hij die lange dag had uitgehaald en ging zacht fluitend, nu en dan als gedachteloos even de hand op haar schouder leggend, naast haar voort. Door dorpse straatjes, waar de mensen op hun stoepjes zaten, wandelden ze kalm pratend, langs de kerk

207