Tegen de dwang (verhalen)

vrouw wordt', ze was er dus innig van overtuigd, dat ze moest leren breien, maar naar de nonnen wilde ze niet. Ze dorst na die ene dag die school nauwelijks meer langs en als ze een van haar tegenkwam, keerde ze het hoofd gauw af of ging maar voor een winkel staan.

Toen restte er niets meer dan de 'fijne' breischool van juffrouw De Boer, duurder en deftiger dan Pietje's school, waar ze half-on-willig als leerling aangenomen en nu vandaag voor het eerst heengetogen was.

Moeder en de juffrouw hadden afgesproken dat Leentje niet zou meezingen met de Christelijke gezangen, het 'Avondlied', dat dagelijks, en het 'Er Ruist door de Wolken', dat op woensdag-en op zaterdag, maar dan zou Leentje er immers niet zijn-gezongen werd, ook zou ze de ogen mogen open houden gedurende het gebed. Er werd dagelijks gebeden bij begin en einde, en bovendien als het onweerde. Leentje kon dan meteen eens opletten of de anderen wel allemaal de ogen gesloten hadden! Want daar scheen wel eens wat aan te haperen. Maar Japie en Maup hadden Leentje gewaarschuwd, dat ze die rol van 'stille diender' niet op zich nemen moest, omdat ze anders van de hele school 'op haar gezicht' krijgen zou. Doch Leentje had gezegd, dat ze nooit anders zou durven dan wat de juffrouw haar gelastte, omdat ze immers anders van die op haar gezicht kragen zou.

Wat viel er nu eigenlijk te vertellen van vandaag? Niet veel bij-zonders-want hoe kon ze dat vreemde, benauwde gevoel onder woorden brengen ?-toch zou 't huiselijk praten rondom de tafel heerlijk zijn...

En misschien kwam er wel bezoek. O, thuis-er mocht dan eens gekibbeld worden of straf uitgedeeld, thuis was het heerlijk, daar hadden ze hun eigen wereld, eigen zeden en eigen gevoel, daar verstonden ze elkander zonder woorden, daar voelden ze, hoezeer ze tezamen hoorden, te midden van de wereld der anderen, die niet alti jd vijandig, niet altijd boosaardig, maar die toch altijd en in alles 'anders' was...

190