Tegen de dwang (verhalen)

stemmen, geur van ananas en van rijpe pisang. De meeste tafels waren al bezet.

Gerda en haar geleider zetten zich aan een hoektafel, zo ver mogelijk van de keukenkant. Hij wist het precies, hij scheen hier vaste woon te hebben of althans dikwijls te komen.

En aan tafel, tegenover haar, glimlachte hij haar voortdurend in de ogen, zei hij met zoet-vleiende stem vriendelijkheidjes, die haar verwarden en blozen deden-hij was toch wel héél vrijmoedig-en een enkele maal verbeeldde ze zich, dat onder tafel zijn voeten de hare zochten, zodat ze ten slotte stil, onhoorbaar-want het was zo beledigend, als hij eens geen kwaad had bedoeld !-haar voeten terugtrok allebei onder haar stoel. Maar telkens hoorde ze toch nog het tastend schuifelen van zijn lakschoenen over de marmervloer.

Naarmate haar tafelgenoot spraakzamer werd en beleefder, voelde Gerda zich schuw en onbehaaglijk worden. Was ze maar liever alleen gaan eten. Hier aan dit tafeltje zou ze gezellig gezeten hebben en de mensen schenen haar vriendelijker toe dan in 't hotel boven. Ze was trouwens net zo gekleed als de anderen en de zaal was veel groter. Eigenlijk griezelig, met zo'n vreemde man! Ze was nu ook helemaal niet meer zo zeker als vanmiddag, dat Johan het goed zou vinden.

Ze nam zich voor, het hem te vertellen, zodra hij kwam.

Aan het dessert, dat zij wel kort had willen maken maar ze durfde nu niet opstaan en haar genoot hield blijkbaar van uitvoerig tafelen-wist ze héél zeker, dat hij tweemaal nodeloos haar hand had aangeraakt en vastgehouden. Maar omdat ze er niets van zeggen dorst, want niet wist hoe, bleef ze nog zitten, gloeierig en nerveus, met kloppende keel, begerend weg te komen en er geens kans toe ziend.

Eindelijk-er waren al heel veel gasten verdwenen, de Chineesjes begonnen reeds de tafels te ruimen-stonden ze op, hij glimlachend voortdurend en Gerda met een verlucht gevoel en vast besloten, voor de volgende dag dóór te zetten, dat ze in haar kamer werd bediend, al bezwoer haar de manager ook bij hoog en bij laag, dat het niet ging dan alleen voor zieken, omdat hij er geen voldoende personeel voor had. Ze was natuurlijk weer een doetje geweest, ze had die vervelende 'half-cast' maar flink moeten aanblaffen, dan had

125