Tegen de dwang (verhalen)

Maar nu schrok ze. Daar was weer die vriendelijke man van vanmiddag, en hij ging niet voorbij, maar hij kwam binnen... Hij kwam 't galerijtje op; hij keek haar, die stil stond van schrik, lachend aan en sprak haar toe in het Frans. Maar zijn stem was zó zacht en beschaafd, wat hij zei klonk zo vriendelijk en welgemeend, dat haar schrik gauw overging. Ook zag ze, nu hij dichtbij was, veel grijze haren in z'n bruine baard en dat stelde haar gerust. Hij was geen jongmens, hij was misschien al vijfenveertig jaar, hij had het zeker goed met haar voor. Het duurde even, door haar schrik en 't plotseling horen Frans-spreken, eer ze hem precies begreep. Hij was heel bescheiden blijven staan, en voor ze 't wist had zij zelf hem een stoel geboden. En rood-blozend overdacht ze nu zijn verzoek terwijl hij haar discreet glimlachend zat aan te kijken of ze goed wou vinden, dat hij haar geleidde aan tafel en met haar dineerde. Haar eerste gedachte was, te weigeren, omdat het geen pas gaf. Maar hij zat daar zo zacht lachend in een zo bescheiden wachthouding, ze hoefde bovendien, toestemmend, niets van hem te accepteren-ze betaalde immers dat diner zelf, op haar eigen rekening-dan een eenvoudige beleefdheid, het was zo hard, iemand af te stoten, die 't wél meende... waarom zou ze 't eigenlijk niét goedvinden ? Hij was misschien wel vijfenveertig jaar, hij scheen zo bescheiden en zo ernstig. Misschien had hij zelf wel al grote dochters... een jonge vrouw... misschien was hij weduwnaar. De vorige avond had ze daar in 't berghotel-hu, lugubere gedachtenis! - alleen gezeten. Wie had toen een zachte blik, een vriendelijke groet voor haar over gehad ? Niemand immers. Zó zou ze misschien weer zitten, in die lichte zaal, temidden der fraai geklede mensen. Nu, ze had ditmaal ook zelf een mooie japon aan! Ze zou 't maar goedvinden... Haar toestemming, in 'n beetje haperig Frans, gaf ze aarzelend en blozend, maar het scheen de vreemdeling genoegen te doen, hij glimlachte verheugd. Zouden ze dan maar meteen gaan?

De witte marmervloer in de eetzaal sloeg glanzen op van de vele elektrische lampen, die hoog erboven hingen te gloeien. De Chineesjes gingen vlug en snel over de koele platen op hun zijden pantoffeltjes.

Er was pronk van kleuren, gefonkel van juwelen, gedruis van

124