Tegen de dwang (verhalen)

gasten terug, met bestofte schoenen en rode hoofden van het tennissen. Blinkende, stille fietsen suisden aan in de elektrisch-door-schenen avondzoelte, een geurig windje fladderde door de acacia's, de bar opzij van de ingang was nu hel verlicht, en daaruit klonk vrolijkheid van jolige mannenstemmen en van hoge vrouwenlach en er was gefladder van witte kleren tussen het groen der palmplanten.

Gerda zag er naar met genietende ogen. Wat was het groot en mondain. Hoeveel logeergasten zouden er wel gehuisvest wonen in het hoofdgebouw en in de paviljoens, die rondom het plein en de dubbele tuin omsloten! Overal in de stille, zoele lucht hingen nu de gloeiballons te stralen, warmer, geler licht ontbrandde hier en daar in een duister galerijtje en 't enige, dat hinderde was de etensgeur, die uit de keuken begon weg te walmen, de buitenlucht in.

Eigen rijtuigen reden aan, op gummiwielen stil en licht, hun komst aankondigend met zilverklankig belgelui. Mensen in avondkleren stapten eruit en verdwenen in de bar. Zeker gasten van hotelbewoners, fantaseerde Gerda, die door hen te eten zijn gevraagd.

Ze bleef zitten rustig uit haar duister galerijtje het tropisch-mon-daine avondleven gadeslaand-baboe lag binnen voor Kardoesje's bed-tot het uiterste tijd was geworden om zich te kleden voor het diner. Ze deed dit-zich voorstellend de eetzaal, die ze kende, hel verlicht en mensenvol, en wetend dat ze daar alleen en voor iedereen te kijk zou zitten-met uiterste zorgvuldigheid. Ze zou wat vroeg gaan, bedacht ze en een hoektafeltje kiezen en zorgen dat ze gauw klaarkwam.

In de lauwe avondlucht trad ze weer naar buiten op 't galerijtje, de deur zoetjes achter zich toetrekkend om haar slapend kind. Ze had Sarima gezegd daar te blijven, tot ze weerkwam van tafel, en daarna naar de bijgebouwen te gaan, waar haar een slaapplaats zou worden aangewezen.

Het voorplein lag nu leeg onder de zacht-heldere elektrische gloed; nu en dan ratelde er nog een rikshaw aan; dan zag Gerda 't zwart-en-wit van een heer in smoking, en 't geblink van een lakschoen, die vlug neerkwam op de grond.

123