Tegen de dwang (verhalen)

weer uit z'n werk en nóg eris een hand vol geld voor passage en daar in Poeloe-Sirih dan weer een paar dagen blijven...

En, och-héden, wat zou 't vrouwtje te klagen hebben! Op z'n vingers kon-ie 't narekenen...!

IV

Zwijmelend van vermoeidheid en met een broeiende gloeiing overal onder haar doorzwete kleren, maar toch verlucht en blij gestemd, kwam Gerda na haar rampspoedige tocht door het hete Poeloe-Sirih weer in het 'Oriental'-hotel terug. Ze gunde zich, hoe dorstig ook, geen tijd, in de bar, die toch leeg was en nodend met schaduw en groen van palmplanten, een glas limonade te nemen, een hunker naar de koele kamer, naar rust voor haar heet kloppend hoofd en pijnlijke leden in het languit neervallen op haar bed dreef haar voort. Een paradijs van schaduw en zalige rust leek de stille ruimte binnen de neergelaten blinden, ze stortte er binnen en in dezelfde vaart neer op haar bed. Kardoesje sliep in het andere, ze kon zich niet ophouden om 't kind even te zien, maar het rustig ademen was als kalmerende, zoetvloeiende muziek na zenuwkwellende bezigheid.

Welk een genot nu te rusten op het koele laken dat over de harde matras lag gespreid, en niet meer te horen dat martelend geratel der ossekarren, dat pijnende schelle gegil van straatventers, niet meer te zien de duizelig-makende wirwar van rikshaws, die eindeloos leken in aantal, en altijd maar weer diezelfde Chinese tronies, onder altijd dezelfde grauwe punthoeden, altijd dezelfde bleke, benige koppen met wrede monden en suffe ogen. Een luguber toverspel had 't geleken, dat gerij, dat ratelend jakkeren door de eindeloze, zonnige, stoffige straten van de Chinese wijk, waar je maar aanhoudend weer scheen te ontmoeten dezelfde bebloemde karretjes met altijd dezelfde dravers ervoor en voortdurend erin dezelfde Japanse meisjes, koloniale officieren, dikke Chinezen, en toeristen, die je even tevoren had ontmoet. Hadden ze dan allemaal, precies als zij, gelijk dwazen rondgereden, geen van allen kunnen vinden, wat ze zochten! Dat alles zou haar heugen, de vorige avond, de slapeloze nacht

117