Tegen de dwang (verhalen)

de avond naar de plantentuin gaan en al zo meer-pour 1'égayer, vous savez?... rikketikte opnieuw de sein-ontvanger... en naarmate het antwoord van de overzijde inkwam, las Mr.Torrini het langzaam voor... Madame was nu al wat bedaard... ze was voornamelijk zo nerveus geweest, omdat ze 't kantoor niet had kunnen vinden...-hier trok de heer Torrini een hoe-is-'t-mogelijk gezicht, want hij wist het gebouw met een brede gevel en een opschrift van kloeke letters in Broad-Street te liggen! -, ze was wel zesmaal Broad-Street op en neer gerend in haar rikshaw en die kerel die draafde maar... draafde maar... wist niets en verstond niets... Uren lang had ze gereden... straat in straat uit, in de hitte en 't stof, links zeggend als ze rechts en rechts zeggend als ze links bedoelde, totdat ze had zitten snikken in 't rijtuigje en iedereen naar haar had gekeken... Ten laatste dan toch had ze 't kantoor ontdekt, zeker twaalfmaal was ze erlangs gereden en toen ze eenmaal binnen was, in veilige haven, toen waren haar zenuwen haar de baas geweest en was ze schreiend neergevallen op een bank. Nu was ze weer wat bedaard, had ze Mr. Turner alles uitgelegd en was teruggegaan naar het hotel... Als er nog iets te seinen was, zou Mr.Turner 't haar wel laten bezorgen...

'Poor child,' zuchtte Mr.Torrini, bewogen. Het toestel zweeg, de stilte viel terug in 't warme kantoor. Buiten schreeuwde een kalkoense haan, een snijdend, grel gekrijs.

De heer Torrini zette z'n hoed op. Hij brandde van verlangen om zijn goede huisvrouw met de rampzalige afloop van de badreis der 'chère petite voisine' op de hoogte te stellen. In geen jaren hadden ze zo iets emotionerends beleefd!

'Je gaat mee dejeuneren!'

Johan stemde toe. Met de dribbelende oude heer naast zich, ging hij over de hete, drukke passar naar diens huis toe.

Vanmiddag zou hij wel terugkomen op kantoor, om de zaken voor een paar dagen over te geven aan de oudste klerk.

Morgenochtend vertrok de 'Guinea' weer naar Poeloe-Sirih, dan moest hij mee. Eigenlijk had ze wel verdiend voor straf alleen thuis te moeten komen, maar hij kon toch niet z'n eigen telegram-al was 't dan van monsieur Torrini-desavoueren. Toch een last hoor, nou

116