Tegen de dwang (verhalen)

toe. Hij beschikte en regelde alles, hij gaf't geld uit. Hoe zou zij 't nu ineens stellen! Ze wist letterlijk van geen links en rechts...

Ja, maar hij kon 't toch ook al héél slecht stellen zonder haar. Zij wist geen weg in de wereld, maar hij wist geen weg in de 'goedang'. En die kokkie scheen wel watten voor hersens in d'r kersepit te hebben. Hè, als-ie nog aan dat getob van gisteravond dacht; toen hij toch voor een keertje thuis had willen eten,-de Torrini's waren goed en best, maar al dat gekoeter en al die schotels, hij voelde er niets voor-alles had-ie 't stomme wijf moeten voorkauwen. En wat wist je nou als man van blikken en zakken en potten ?Je knieën en je hoofd kon je stukstoten in die halfdonkere goedang, maar wat je hebben moest, dat vond je niet. En hoe leverde Gerda 'm dat toch, om uit die stomme loeris-van-'n-kokkie d'r handen nog fatsoenlijk eten te krijgen? Hij zag er geen kans toe, dat van gisteravond tenminste was zó geweest, dat-ie met een lege maag naar bed had kunnen gaan, als-ie niet zo wijs was geweest, in 't hotel nog eens te gaan eten. Maar och, die hotelkost, die gaf-ie óók cadeau! Hè, 'n mens at toch maar nergens lekkerder dan thuis en met z'n vrouw aan tafel. Die Gerda, net een kind, dat moest en dat zou nou van huis en op reis. Weggegooid geld-ja, je kwam in Indië om te potten, zeien ze dan!-en weggegooide tijd en allebei een miserabel leven. Wantje zou hém niet wijsmaken dat zij daar nou schik had in d'r eentje. Hij zou vanavond de kap'tein eens aan de haak zien te pikken, dan wist hij eens precies hoe ze zich gehouden had op reis. Zij zou natuurlijk wel zorgen, dat ze de balans flatteerde!

Heer-in-de-hemel..., daar had je Torrini! Wat een haast... en wat een gezicht! Nee, maar daar schrok-ie nou toch van, had trouwens niemand horen komen... Wat kregen ze nóu? Zó had-ie de oude heer nog nooit in actie gezien.

'Een telegram van je vrouw, net gekomen...'

'Geld verloren,'dacht Johan en overluid deed hij de vraag. Maar Mr. Torrini ontkende heftig.

'No... no...' Hij moest maar meegaan naar 't kantoor, dan zou hij alles te weten komen.

Haastig zette Johan z'n hoed op en ging mee. 't Telegraafkantoor lag maar een paar minuten van z'n eigen. Snel liep Johan achter de

114