Tegen de dwang (verhalen)

Daar zaten ze nu met z'n tweeën... o, zij, arme oude stakker, die niets anders zou krijgen dan onreine kost, wilde ze niet doodgaan van de honger... die geen ander gezelschap zou hebben dan Chinese baboes, die geen Maleis verstonden, en, o, gruwel, blauwe broeken droegen als manspersonen!

Sarima was aan 't eind van haar woorden, ze besloot haar rede met een luide huilbui, snikkend slobberend in haar sarong, en Kardoesje, boos, humeurig, krijste mee en was nog niet te stillen, toen baboe al lang weer bedaard was.

De hele dag hielden ze zich opgesloten in de kamer, aten pisangs en droge biscuits. Buiten ze om ging het hotelleven z'n gewone gang, 't drong in licht gedruis van lopen, in klanken van vaatwerk en zilver tot ze door en niemand bekommerde zich om de drie vreemden, ternauw was hun komst opgemerkt.

Langzaam, langzaam, gingen de hete daguren voorbij, tot de koele avond kwam. Toen werd het al gauw over heuvelen en valleien heel donker rondom en overal schenen lichten tussen 't ruige duistere bomenloof. 'Poeloe-Sirih' lag beneden te stralen met duizenden lichten; en over de duistere zee pinkelden ze op afstanden, waar de schepen ze droegen hoog in de mast.

Alleen hun kamer, waar 't kind nu sliep en de baboe, tot kalmte gekomen, op de grond zat te soezen, alleen hun kamer bleef donker. Gerda begreep, dat ze licht zou moeten vragen..., maar hoe maar aan wie ? Ze zocht een belknop, maar vergeefs. En de moed ontbrak haar om voor den dag te komen in haar verflensde plunje -ze had nog niet naar een badkamer gevraagd en ook de koffers waren nog altijd niet gekomen. Of misschien stonden ze beneden in de 'office'. Ze zuchtte. Daar zou ze dan toch wel eens moeten heengaan. En ze was zo moe. Als Johan toch maar mét haar was, dan zou het hier wel aardig toeven wezen! Maar zo alleen. Kom, niet erover denken. Na de eerste dag, als ze wat uitgerust was, als ze de gewoonten van 't hotel kende-de enige gewoonte scheen haar voorlopig, dat ieder er voor zichzelf zorgde-dan zou het wel beter gaan.

Ze het Sarima bij 't slapende kind, sloot het raam voor de al te koele avond, waarover 't oude mensje pruttelend klaagde en ging

IIO