Tegen de dwang (verhalen)

brengen... zo ver van huis... zo ver van hun land, van de toean en van Sidin... Zij, Sarima, zou hier doodgaan van honger... en liever deed ze dat dan te eten van wat een onreine Chinese kok bereid had... Geen één, geen enkele orang-Islam scheen er in dit heidense oord te wezen. Chinezen en Klingen, varkensvreters en vuuraanbidders, dat was het watje hier zag! Die beknoeiden het eten met hun onreine vingers! En zou zij, een Mohammedaanse, nuttigen van die gruwbare kost? Liever ging ze van honger dood!

Maar wél was mevrouw wreed geweest, haar, oude vrouw, naar zo'n plaats te brengen, zo eenzaam, zo verloren. Met wie kon zij, arme vrouw,nu een woordje spreken? Of zou ze moeten zwijgen, de hele maand... zwijgen en hongeren, doodgaan van verdriet en van gebrek allebei?

Kardoesje begeleidde met luid gebrul het gejammer van de oude vrouw, die het onder haar eigen gelamenteer door, plicht-gewoon-telijk zat te sussen.

...een spiritustoestel was hier ook al niet, daar had ze al naar gevraagd aan de Chinese mandoer. Gegrijnsd had de kerel, als een orang-gila, als iemand, die van z'n verstand beroofd is. Wah, zo waren immers al die Chinezen, die varkensvreters...

Wat moesten ze hier, wat deden ze hier? Kardóéssié zou doodgaan, dat was wel zeker... merkte mevrouw dan niet, hoe bleek en hoe huilerig 't arme kind was?

Thuis had ze 't goed-niewaar Kardoessie?-daar zat ze lekker met baboe in de tuin, daar kreeg ze lekkere pap. Beneden in 't hotel had ze óók al geen pap willen eten. 't Kind had gelijk, was dat eten? En ze hadden niet eens willen toestaan, dat zij, Sarima, 't zelf bereidde in de keuken. Weggehóónd hadden ze haar, die vuile Chinese koks, haar, fatsoenlijke oude vrouw! Sidin moest weten, hoe ze hier behandeld werd, Sidin moest weten, hoe zijn arme oude 'bini' er aan toe was!... En mevrouw-zelf, was zij hier soms voor haar plezier, hier, waar ze niemand kende? Die Engelse njonja's... zo trots, zo onvriendelijk, en geen één Hollandse dame. Mevrouw was dom, ze had stilletjes bij haar man en bij die beste njonja Torrini moeten blijven, op eigen huis en erf, Sarima zou haar daar wel verzorgd hebben...

109