Tegen de dwang (verhalen)

en 't leek haar daar nu inenen weer rustig en aangenaam om te wonen.

Maar onprettig bleef toch de herinnering aan de stugge lui, die ze daar beneden op de drenkplaats had gezien. Als ze eens allemaal zo waren! Doch de jongens aan boord waren toch weer heel aardig geweest.

De manager van 't hotel ontving haar beleefd, en vroeg haar dadelijk hoe lang ze dacht te blijven. Uit 't raam van z'n kantoortje zag ze plotseling, dat het hotel aan alle kant, behalve aan die, vanwaar ze gekomen was, temidden van diepe ravijnen lag, waaruit de steile hellingen opstonden. Het gaf haar een angstig gevoel. Op de vraag van de manager antwoordde ze aarzelend van voorlopig een week, maar waarschijnlijk langer. Die noteerde dat en gaf haar daarop een Ceylonnees in livrei mee, om haar kamer te wijzen. De kamer was laag van verdieping, kaal en rommelig, 't Viel haar niet mee. Maar door de open ramen woei een heerlijk frisse wind binnen, ongekend genot in 't tropische benedenland, waar ze vandaan kwam. Fraai was 't uitzicht op de heuvelen rondom, op de bungalows tussen de bomen, in de diepe, koel-groene valleien. Héél beneden aan de blinkende zee lag Poeloe-Sirih, de stad zelf als een compacte grauwe huizenmassa, de hoger-gelegen villa's witte vlakjes in hun omgroeiing van donker loof. Op 't spiegelend-blanke vlak van de wijde halfronde zeebaai lagen de schepen en prauwen als een menigte van donkere stippen, grote en heel kleine. Eén daarvan moest de 'Guinea' wel wezen...

Vanmiddag zou de 'Guinea' teruggaan naar de haven, die ze verlaten had, de stille, warme zeeën door tot in die trillende einder daar, daar heel ver... En daarachter lag haar huis, daar was Johan... Nu pas voelde ze het, wat was ze ver... wat was ze hoog... wat was ze eenzaamAchter haar schreide Kardoesje. Ze keerde zich om en zag de baboe, half huilend bezig met 't stoute kind. En nu ze de oude vrouw met een paar kalmerende woorden bedaren wou, nu kwam er in een vloed van tranen een vloed van lang gekropte, boze en verdrietige woorden los...

O... wat was mevrouw toch begonnen, heen te gaan en haar te

108