Tegen de dwang (verhalen)

voelde Gerda bewondering voor de behendigheid der dravers. Alles liep zo glad en niemand scheen ongerust te wezen.

Ze waren de Chinezen-wijken weer uit, reden nu tussen een dubbelrij van bomen met lage, platte kruinen van somber-groen loof, waaronder warongs stonden. Die laan was smal, donker en lang, tot de heuvel toe. Onvermoeibaar leken ze wel, de kerels, geen ogenblik verminderde hun vaart, en Gerda, die er niet aan gedacht had, orders te geven, verbaasde zich plotseling, dat ze uit zichzelf waren heengegaan, waar ze wezen moest. Gelukkig maar, want ze verstonden van 't Maleis alleen de woorden 'links' en 'rechts'. En die twee te verwarren was juist haar zwak, waarmee ze door iedereen geplaagd werd en 't meest door Johan! Vast altijd ging ze de verkeerde kant. Ze zou wat gedwaald en gescharreld hebben in die wirwar van eenvormige straten, als ze 't alleen had moeten uitvinden! En toch geen ogenblik had ze zich afgevraagd, of de dravers 't wel wisten. Dom. En waarlijk meer geluk dan wijsheid, dat ze was terechtgekomen.

Ze steeg uit met 't kind, licht duizelig van de hitte en 't suizelend gedraaf; Sarima kwam moeizaam en mopperig uit 't andere karretje gestapt.

In schaduw van een groepje dier lage, als platgedrukte, somber-groene bomen, waartussen ze voortdurend hadden gereden, lagen de tien Klingalese dragers, op d'r ruggen met hooggetrokken knieën nog wat te luieren, voor 't zware draagwerk beginnen moest. Steil rees de heuvel uit vlakke bodem omhoog, rood-bruin was het pad, dat tussen het groen opwaarts voerde en zich al gauw verloor met een bocht achter de bomen.

Grommelend rezen de Klingalezen op, sjorden hun lendedoeken recht, trokken steviger vast de rode lappen om hun zwarte krullekoppen. Een diender, grote knappe Sikh, in kaki-uniform en witte slobkousen stond met een stom gezicht toe te kijken. Met Kardoesje steeg Gerda in, baboe kroop achter haar in de tweede stoel.

Hup, met lenig-vlugge rek beurden de sterke dragers hun last omhoog. Hun zwarte, magere lijven, die glommen van de olie, waarmee ze zich besmeerd hadden, kromden diep naar beneden. De taaie draagstokken kwamen op de schouders te liggen. Ze keken

104