Tegen de dwang (verhalen)

er even en wiekten weer op.

Stevig stoomde de 'Guinea' de baai binnen en wal tegemoet. Nu lagen de heuvelen achter de stad in vol licht te pronken met hun weelderige begroeiing, en aan de zeekade waren de lage loodsen een voor een te onderscheiden. Hoger daarachter rezen de kantoren en winkels van Broad-Street en de gouvernementsgebouwen, de villa's verderop, wit in het groen van hun tuinen, de Chinezenwijk als een grauwe, compacte huizenmassa tussen villa's en zee.

Gerda voelde zich zenuwachtiger dan ooit. De blije stemming om het bereikte doel, om het dichtbije genot van koelte en rust wilde nog maar niet komen. Ze liet zich door de kap'tein het berghotel wijzen, hoog op de kale top van de hoogste en verwijderdste heuvel; en ze vond, 't leek een verlaten arendnest in het woeste groen.

Ze sprak van de kleine inkopen, die ze nog doen wilde en vroeg de kap'tein naar de geschiktste toko, maar de man keek verbaasd, en vertelde haar, dat ze in heel 'Poeloe-Sirih' geen winkel open zou vinden. Ja, in de Hollandse koloniën openden ze om 'n uur of zeven reeds, maar 't Engelse gebruik was, dat de zaken niet voor negen een aanvang namen. Toch raadde hij haar aan, niet te wachten, maar rechtstreeks naar het 'Oriental'-hotel te gaan-dat één was met het berghotel-daar te ontbijten en de draagstoelen te bestellen. Na het ontbijt moest ze dan dadelijk naar boven, of 't zou al te zwaar sjouwen worden voor de koelies in volle daghitte.

Gerda was zéér teleurgesteld. Ze voelde zich hulpeloos en 't gevoel van verantwoordelijkheid voor zichzelf en de baboe, die met Kardoesje in de slendang kant en klaar achter haar stond en alweer lelijk uit haar humeur scheen, begon haar opnieuw te drukken. Ze keek nog eens op naar het berghotel, wat was die heuvel ver enhoog, nog niet eens merkbaar genaderd, terwijl de stad nu toch duidelijk te kijk lag voor de 'Guinea' uit.

De Engelse planters hadden even samen gepraat en waren daarna naar Gerda toegekomen, of ze haar nog van dienst konden zijn? Niet? Nu, dan namen ze maar vast afscheid. Ze hadden nog wat met hun bagage te doen, af te rekenen met de hofmeester.

Gerda reikte ze de hand, ze lichtten hun hoeden en verdwenen naar onder.

xoo