Avontuurtjes

men.... Rusten.... maar niet te dicht op het vuur.... en een kop heete, sterke verschgezette koffie.... ook voor hen.... heerlijk.... je oogen dicht, je soezerige hoofd erover, je neus erboven.... je twee handen om de kom.... en heet, en heerlijk zoet.... en ineenen klaar wakker! Rusten... en alles vertellen... aan Krant en aan zijn vrouw, aan Naatje en aan Rebecca, aan Meijer en aan Izak.... en geen van zes weten wat ze hooren, dat zij dat hebben gedaan.... Dan de groeten van heel ver.... van waar ze langs de lange, witte baan over het ijs zijn komen rijden.... tot ze nu hier zijn.... in dit huis.... de groeten van Moeder, en van juffrouw Krant, want die is hun zuster en hun tante en zoo is het of je allemaal bij elkander hoort. Dan voor het raam, de grooten schemerend om de tafel en de menschen langs zien gaan door het vroo-lijk licht van de winkels, want in de straat is het avond, lachende, roodwangige menschen.... hun stappen klinken, hun schaatsen kletteren... Dan naar den warmen appelen-zolder, waar het ruikt of je binnen in een grooten appel zit.... Dirk de knecht en Meijer en Izak helpen met sorteeren.... maar zoo rap als zij kun je het toch niet.... en je oogen worden alweer zoo zwaar.... en je hebt nog altijd zoo een honger. Dan weer beneden in de groote, lage, warme kamer, waar om de groote, ronde, witte tafel een kring van stoelen wacht en borden ronde-dansend om de lamp, dampend naar de vlam, kaatsend zijn goud.... diepe borden, vol tot den rand.... dikke stukken glimmend-bruine worst, en zachte, grijze blokjes vleesch tusschen erwtenschilletjes als groenig-zilveren parels en ronde pijpjes prei.... Je moest hier kunnen blijven slapen, maar Moeder dan? Neen, gekheid.... maar het is nog lang geen tijd.... ze kunnen

258