Avontuurtjes

eerst nog voor zichzelf een zakje met appels vullen.

De sneeuw blinkt rondom in het donker op.... het ijs verlaten, dichtbij en ver, de menschen allemaal naar huis. Een volte op het perron.... en bijna niemand of hij draagt zijn schaatsen om zijn nek of in zijn hand. Hoor, hoor, de trein.... hij rommelt over de brug.... hij zwiert door de bocht.... hij komt.... hij is er.... hij staat stil.... En alle wagens vol.... uit alle ramen licht.... Hier, Vader, hier.... voorzichtig, wat een stap uit donker op.... wij drieën zijn het eerst.... zes.... zeven.... acht.... en nog een.... en de tiende.... geen plaats, meneer.... hier vol, juffrouw... het is alsof je in een kelder roept. Klap.... klap.... van achter op, al luider.... hun coupé.... voorbij.... en klaar.... Stamp-vol en lekker warm.... de heele wereld is op schaatsen uit geweest, zij óók, het net ligt vol.... de hunne net zoo goed.... en iedereen vertelt en Vader lacht.... praat mee.... De trein rijdt voort en buiten licht de sneeuw. Elk venster werpt een gouden vierkant uit....

259