Avontuurtjes

gesproken, het leek uit ze losgeraakt, van ze weggedreven, en toch is het er allemaal nog! Staat nog daarginds dat huis aan de vaart? Het is een wonder, zooals ze alles nog kent van dien eenen keer....

Ja, natuurlijk staat nog het huis daarginds aan de vaart.... En waar heeft de schipper al die jaren gevaren? Overal waar je maar te water komen kunt. En overal kennen ze menschen, ook ginds, ook hier.... en hadden ze eerder geweten dat ze hier woonden, dan waren ze zeker een eerdere keer gekomen... Maar nu toevallig, omdat ze elkaar zagen in den winkel van juffrouw Krant. Zij kwamen er een dejeuneetje voor Moeder koopen en de schipper een nieuwe suikerpot, want hun oude is stuk.... Rondom de tafel zitten ze nu allemaal en voor allemaal een kopje koffie op het bontgestreepte kleed. De schippersvrouw vroeg naar moeder en nu praten de groote menschen samen en zij beiden met elkaar, en ze zien in eikaars oogen hoe ze dat oude, dat verre, dat lang geleden in ze losgeraakte en toen weggedrevene, hoe ze het zoeken, hoe ze ernaar grijpen over die zee-van-tijd, over die zes lange jaren heen.... zoo precies lig je op je buik over het water, gevaarlijk-ver, zoo reik je je hand naar het draadje, dat nog op het water ligt, dat nog droog is, maar al nat begint te worden en dan zinkt, want het draadje ontglipte je en je scheepje zit eraan en het dobbert op de golfjes, en bijna ben je het kwijt.... en bijna zie je het nooit weer terug.... dan ineens voel je het tipje tusschen je vingertoppen, het krimpt binnen in je palm.... maar jehebt het... met dat eene kleine tipje heb je het.... en nu sleep je het naar je toe en het water briescht en het is dichtbij en het is weer van jou....

211