Avontuurtjes

Uit donker gromt iets, dreigend, diep, en uit dat grommen schiet ineens een rasperig, schor en snel gekef, dat kleine echo's uit de verte, over het water roept.״. Maar de schipper gebiedt en het keffen wordt weer grommen en het grommen neemt af, langzaam, weerbarstig.... hij beet ze zeker in de beenen, als hij maar dorst.... staat hij daar niet, is hij dat niet, dat donkergrijze vlokkige, bewegende, boven den rand van het dek...? O, plotseling.... ze zit op Vaders arm, hoog..״ ze voelt om zich heen de gestreepte, warme deken, ze leunt haar wang aan Vaders hoofd.... en achter haar is de kamer in het verre huis.... waar ze eenmaal woonde.... het verwoelde bed, toen moeder haar uit de dekens tilde.... en de klok tikt.... en voor de brandende lamp knijpt ze haar oogen die zeer doen.... en er was een geel behang.... en de loopplank zwiepte.... het sneeuwde niet.... wat dreef er toen toch op het water.... wat rook ze toch.... en ja, zoo was het, zoo was het precies.... roodgeruite gordijnen... gouden hoepels om de witte bloempotten heen.... een groene tafel met een bont gestreept kleecf.... een gouden hondje op de balletjes trommel. Ze weet weer alles.... alles weet ze tegelijk.... het host en dringt plotseling door elkaar in dat donkere binnen van je lijf, waar alle vreemde dingen gebeuren.... het is daar een volte.... de kamer.... het huis.... de kade naar de vaart, de hellende plank.״, en bijna wist ze wat er dreef in het water en wat er zoo rook.... en nu is alles weer weg.... maar de schippersvrouw heeft ze herkend nog voor ze haar zag! Als had ze hier gisteravond zoo, op vaders schoot, gezeten..״ en er liggen zes jaar tusschen toen en nu en ze is groot.... en ze woont hier.... en ginder is dat huis, waar ze toen woonden.״. Ze hebben er zoo lang niet over

210