Avontuurtjes

Dat langgeledene van toen, in het stadje aan de vaart.... ze ziet en voelt en weet wel alles tegelijk, maar niets afzonderlijk.... een zwellende volte bin-nen-in, want alles holt er en joelt er en dringt er in donker dooreen.... als waren het menigten menschen, maar geen één met een duidelijk gezicht, of allemaal met den rug naar je toe. En telkens een zacht knijpen, een druk om je maag.... dat is dan weer iets dat je daar hebt gedaan of beleefd, maar je weet niet wat.... en zóó precies reik je naar den tip van dat draadje, tot je het vat....

״We gingen er op de bewaarschool.... En.... en.... er lag een plank schuin tegen den blauwen band.... en daar schopten we tegen aan.... en dan wolkte het stof...." en o, ze hoort het nog, het dompe holle doffen dat hun schoenen deden. ״Maar Vader.... was er niet.... was er op die bewaarschool geen juffrouw met lange, grijzekrullen...?" De schippersvrouw slaat de handen ineen. Wel jongetje.... hoe je dat nog zoo weet....! Er was zoo'n juffrouw.... en het was een deftig mensch.... en ze was van voornamen kom-af en het was juffrouw Mar-sjol.... ja een vreemde naam, een Fransche naam.... Ze was ook vanFranschen kom-af.... en droeg daarom haar haren zoo oud-modisch.... ״En is die juffrouw er nu nog ? Of is ze in al dien tijd stok-oud geworden en gestorven?" ״Neen, ze leeft nog, maar ze is niet meer daar, en niemand weet waar ze wel is." Ineens is de schipper stil.... hij weet iets van die juffrouw Marsjoi.... je ziet het aan zijn gezicht. Ze durven het zelf niet vragen, maar ze hopen dat Vader het vragen zal.

Wat is het erg.... wat is het erg! Zoo'n deftig mensch 212