Avontuurtjes

licht het.... dat is ook geen ster, hetis delampin de mast, waar de levend-geworden sneeuw omhenen danst.... Een gouden poort staat voor hun oogen in de groo-te duisternis.... ze keerden en dit is het schip en dit is er het raam van, dat over het donkere water henen-licht. Flauw-grijs en levend als van stekelbaarsjes zou alle water zijn, wanneer er lampen over schenen, maar achter dien eenen strook ligt het in donker verborgen slapend tot eindeloos ver weg.... Hoog ligt het schip en ze willen het liever niet uit het water beklimmen, het zou gevaarlijk zijn. De jol legt aan, en waar zijn ze nu....? O ja, om hier te komen hadden ze meer dan een uur moeten loopen, maar over het water ging het gauw; te land moet je de wegen volgen, te water maak je de wegen zelf! Hooge boomen grijpen de sneeuw in zijn val door de duistere ruimten, vangen haar vast aan hun kale takken en uit is dan de reis, die in de wolken begon, je oogen kunnen, het donker in, de witte strepen volgen tot misschien wel heelemaal den top. Een _sharde, droge, warme hand trekt ze uit de diepte op naar den wal en ze hebben onder de voeten weer vasten grond. De gouden poort schijnt achteruit het water over, die is nu weg, maar hier zijn drie, vier blankverlichte venstertjes, vlakbij een duister deurtje, dat nu plotseling opengaat.... en meteen is het schemerig vierkant doorspikkeld van dikke vlokken, in geluidloos joelen.... honderden, duizenden dringen op, en andere vliegen in driftige vlucht de lantaren tegemoet, alsof ze zich koesteren wilden aan de vlam, ze kleven vast tegen het glas en koelen den schijn. Hooger rijst de lantaarn tot een gezicht met turend geknepen oogen in het roodig licht verschijnt... ״Wie zijn daar allemaal, wie breng je mee?"

Avontuurtjes. 14