Avontuurtjes

kwam een groote schallende lach.... en een vervaarlijke harige hand die naar Vader uitgaat en halfweg Vaders hand grijpt, die uitging naar hem.... Dus Vader en die schipper kennen elkaar.... maar hoe.... maar vanwaar.... maar sinds wanneer....? Ze trekken Vader aan zijn jas en zijn mouw, hun fluisteren kruipt langs Vaders armen op, ze zouden wel bij zijn oor willen springen omdat je natuurlijk niet zoo hard mag vragen, dat de schipper het hoort, wie hij is.... Achter de toonbank staat juffrouw Krant en kijkt en lacht met haar gezicht, zoo lachen menschen wel met hun gezicht als ze anderen zien lachen, zonder te weten waarom, zelfs zonder dat ze weten dat ze lachen, zij heeft dat ook eens van zichzelf gemerkt, nu niet, want nu trappelen en trillen ze van nieuwsgierigheid. Laat Vader dan toch ook zeggen, wie die schipper is en waar-vandaan vader hem kent.... Daar plotseling wendt zich het groote gezicht met den tabakken baard naar haar, en buigt zich over haar en ze ziet erin op. Wat is alles groot en ruig en bruin aan dat gezicht.... Of ze hem nog welkent? Neen, meneer.... neen, schipper, hoe zou ik u kennen ? Heb ik u wel ergens eerder gezien ? Hij schatert zijn mond wijd open en zijn oogen in rimpels schier dicht. Ja zeker, heb je mij ergens eerder gezien. Maar je was nog heel klein.... je was niet hooger dan zóó.... want het is nu zes jaar geleden.... en het was op de schuit. Niet hooger dan zóó.... en ze kijkt naast zichzelf.... niet hooger dan zóó en zes jaar terug.... Maar was ik dan toen vijf jaar.... En zat ik hoog op Vaders arm....! En kwam Vader, in donker, met mij over een loopplank geloopen.... Wat is dat ineens allemaal gek, om te lachen, om te huilen.... er scheurde iets diep in haar open, er golfde

204