Avontuurtjes

tig zooveel keepjes als ze zijn, ze staan om de tafel en kijken; het schilfert en poedert fijntjes licht-bruin uit de spleetjes en nooit mist het of de brokken breken waar het mes streek, nog zoo luchtig״., elk dan zoo'n brok, een mond-vol, dat de randjes je wangen pijn doen, maar niet lang, want warm en zacht en roomig smelt het in je weg.... Eiken Sjabbos na sjoel-tijd één en zijn de reepen op, dan is de winter ook weer bijna voorbij....

Juffrouw Krant is in tweeën.... ze is half.... ze is dubbel.... zooals je het nemen wil: boven haar daagsche-japon en haar bonte boezelaar steekt haar prachtige zwarte Sjabbos-bandeau met de dikke, ronde rollen en den glanzenden bol, het zou ook niet de moeite waard zijn om die voor een paar uren af te zetten, zoo helpt ze dus in den winkel eiken Zaterdag-avond. Ze zagen in de etalage een ״dejeuneetje" met rose rozen in hemels-blauwe linten gestrikt, het stond niet geprijsd, dan zal het meestal wel duur zijn. „Vader, zou moeder dat niet een prachtig „déjeuneetje" vinden?"

Waarom kijkt Vader zoo naar dien man ?Waarom kijkt die man zoo naar Vader ? Het is een schipper, dat zie je aan zijn bruine gezicht en aan zijn baard als geplozen tabak en aan zijn ringetjes in zijn ooren en aan zijn ruige, donkere buis. Hij is als juffrouw Krant, in tweeën of dubbel, zijn buis is vaal, en daagsch, zijn broek is glanzend blauw, is best, en wist je niet beter, je hield dien schipper voor een van hen....

Maar kent Vader den schipper en kent de schipper Vader? Even staarden ze elkander aan, toen ging in het ruige gezicht een bruine, breede mond wijd-open, er kwam een groote zingende stem, er

203