Avontuurtjes

hij vraagt haar iets. Gaf ze antwoord, bewoog ze zich? Neen, ze zat roerloos neer, ze gaf geen geluid, want ze wil dat hij denkt dat ze staart en hem niet hoort, ze wil dat hij bij haar komt en met zijn hand onder haar kin haar hoofd keert naar zich toe. Doet hij het.... hoort hij nu.... Hij legt zacht zijn boek en zijn krijtje op de voorste bank.... ze ziet het alles uit een hoekje van haar oog.... ze ziet hem naar zich kijken.... nu komt hij, nu is hij bij haar, en ze voelt den wind, dien zijn kleeren maken en ruikt de zoete zeep, waarmee hij zich wascht.... en zijn hand is onder haar kin.... Word eens wakker, zeg, word eens gauw wakker....!

Ze voelt het vurige rood naar haar wangen vliegen, ze durft hem niet aan te zien, ze kijkt op haar bank en houdt zich verlegen en ze knikt maar enkel, nu hij vraagt of ze ״weer wakker" is.... O berouw, berouw.... dat ze den bovenmeester, den eerste die van haar houdt, zoo gemeen bedroog, o nijpend, pijnend berouw, dat ineens haar bespringt.... Maar had ze dat dan ook kunnen vermoeden ? Hoeveel maal jokteze den vorigen meester Kips niet voor ? Kwam ze te laat, dan had ze zich verslapen, of de klok stond stil of moeder had haar juist op het laatste oogenblik nog noodig.... was ze met haar bibliotheek-boek over tijd, dan moest ze zooveel breien of zoo vaak naar het Jbodsche School of dacht het allang te hebben teruggebracht. Echt niet, meester? ik dacht het toch gerust! En alles met een stalen gezicht. En dien keer met het steekje in de breikous en nog wel eens een keertje daarna, niet vaak, maar dan toch meer dan eens, als het breien haar al te veel verveelde, als ze al te graag een beetje spelen wou.... Wat was ie ook laatst niet blij, toen ze mijn

198