Avontuurtjes

HET BEDROG

De groote menschen zeggen wel dat het een aanwensel is, maar ze zeggen verkeerd. Want van een aanwensel weet je precies hoe je er aan komt, van wie je het overnam, en gebruik je dat woord, dan zie je dat gezicht en je hoort die stem. Is het een beweging of een manier van doen, dan herinner je je heel goed den eersten keer en trouwens, je voelt het wel als iets niet is van je-zelf en maar boven-op je zit geplakt! Maar dit is nooit begonnen, het is er, zoolang ze weet, als van meet af geweest, dit heeft ze ook niet van iemand overgenomen, of zelfs maar ooit gezien, maar altijd uit zichzelf gedaan, dus is het geen ״aanwensel". Ze noemen het ook maar zoo, om te kunnen verlangen dat ze het laat en om kwaad te kunnen worden, zoolang ze het doet. 's Zomers aan den kant van een slootje... je staat onder een boom, zoodat het boven je en rondom je en achter je zachtjes ruischt, geur komt uit het land, zon trilt door de bladeren heen en sproeit in fijne straaltjes over je nek, menschen zijn nergens, bijen dichtbij en leeuwerikken ver is al wat je hoort en jij alleen in een groote blauwe ruimte, met je voeten diep in het gras en je kijkt in het slootje.... de zon doorschijnt het tot den bodem, de planten lijken bronzig goud, ze deinen zacht, de zwarte watertorren schieten uit zwarte schaduwkuilen voor den dag in het licht, en worden zelf tot licht, de kleine beestjes trekken zilvren lijnen, kris-kras, wir-war, rechtsom, linksom, precies zooals ze gaan, en bliksem-vlug, en dui-zel-veel, het heele slootvlak in scherpgehoekte zil-

189