Avontuurtjes

haar, en fluisteren, elk bij een oor״., het goed is niet voor Roos, is niet voor Schoon.... maar is voor beiden. .. want beiden hebben zich verloofd... met broers... en neen, niet uit de Kille hier, van ver vandaan, zij kent ze niet... maar Sjabbos-veertien-dagen komen ze over, dan is het feest.... en daarVoor zijn de blauwe jurken bestemd en daarom zijn de raamgordijnen naar den wasch.... En gaan ze dan ook trouwen? Nu lachen ze allebei luid-op.... je gaat nog maar zoo één-twee-drie niet trouwen! Het zachte goed, dat koel is aan de vingers, zilverig voor het oog en zoet onder half-open mond.... de warme hoofden, roode wangen, oogennatvan lachen, zoo dichtbij en zoo lief.... er loopt een zilverdraad de toekomst in, ze is gevraagd voor het feest....

De drukte vloeit de straten door, loopt uit en samen op de markt.... zoodat het woelen aldoor dichter, het wemelen bonter wordt, zoodat rumoer en drukte zwellen naar de wolken tot een blij geweld. Half-Zondags zijn de vrouwen, als voor de schutterij, maar er is toch een onderscheid, want dan lachen ze en praten ze, nu loopen ze zwijgend, de gezichten strak, ook als ze samen gaan.... en de oogen naar links en rechts over de stalletjes en alles schijnen ze te zien. Blijven ze staan, dan pakken ze elk ding met de handen beet en tasten rukkend overal met de vingers tusschen en rommelen alles door elkaar en fluisteren met elkaar, en kijken den koopman met harde, koude oogen aan en spreken hem met bitse, wantrouwige stemmen toe en de koopman lacht niet meer en zingt niet meer en maakt geen grappen meer, en zijn gezicht lijkt kleiner te worden.... ze heeft daar soms wel tijden bij staan kijken en merkte dan ineens

178