Avontuurtjes

de heetc, vingerdikke boog springt uit de bruine tuit en in de witte kopjes stijgt het zwarte snel, de melk er door, de koek op schoteljes.... zoo warm, zoo prettig, zoo ineens, zoo onverwacht.... een zoete soezigheid.... en nu praat tante Na.... ja, tante Na, ja zeker, tante Na.... nu luisteren.... want alle mannen, vader, zonen, knechten, staan om Heilbron heen, de beenen wijd, de koffiekopjes in de hand.... die boer dacht Heilbron te bedotten, maar Heilbron was dien boer te slim....!

Het pakje ligt in bruin papier.... de weeke ronding bergt het groote vleesch, de bobbels zijn de beentjes voor de soep.... wel drie keer, vier keer, gleed haar denken langs het zachte blauwe goed, bij Roos op schoot.... een vluchte vraag kwam op en gleed weer af, naar dieper toe of vloog in ruimten weg, of werd een zoete soezigheid, te traag voor woorden, als een zwaarte op de oogen.... nu zit het vast en wil ze ineenen weten....

Krijgt Schoon een nieuwe jurk? Of Roos? En wat een mooie.... is het zij? Ze staat naast Roos, ze voelt het goed, ze ruikt het.... nieuw goed ruikt zoet, voelt zacht, doet zoete schommeling door je leden gaan en in je keel. En Roos kijkt op en lacht.... zoo dichtbij zag ze nooit nog haar gezicht.... het lacht.... Roos vindt haar lief.... haar vingertoppen over het zachte goed, de zoete reuk, een blauwe zilverglans, het gezicht van Roos, dat lacht, vlak bij.... uit alles bij elkaar een zoete soezigheid, een lichte duizeligheid.... Is het van Grashuis, is het duur en voor wanneer....? Er komt toch nu geen Jomtof meer? Neen, het jaar is kaal en zwart, want Simchas-touro was de laatste bloem....

Nu lachen ze allebei en buigen naar elkaar, naar

177

Avontuurtjes, 12 x i l