Avontuurtjes

geboren״., die nu dus veertien jaar zou zijn geweest. Dood en te vroeg.... en moeder knikt.... dood en te vroeg.... zij vraagt zich af: wat is „te vroeg"?.... En allemaal dachten ze dat mevrouw ook dood zou gaan.... ja, van verdriet, dat laat zich gelooven.... en in haar kraambed moet ze het juffrouw Mozes hebben verteld....

Niemand voert een steek meer uit.... haar breikous rolde al een poos geleden op den grond en moeders stopwerk hangt scheef gezakt tegen de tafel, het open gat als een happende mond naar boven.... en het bruine goed zeeg langzaam uit juffrouw Contents handen in haar schoot....

„Het moet gebeurd zijn.... op een Joum-Kippoer morgen, op weg naar Sjoel...." Ze zei het zacht, bijna in fluisteren en ze knikt, knikt nog eens, knikt weer, blijft knikken tegen moeders verbijsterd staren in.... Het is toch niet waar.... dat hij op Joum-Kippoer morgen het geld vond.... en in zijn zak stak.... en in zijn zak hield.... en durfde.... dorst daarmee naar sjoel te gaan, daarmee in sjoel te staan.... onder zijn sargenes.... en voor zijn zonden vergiffenis vragen.... en berouw belijden.... met in zijn zak het gevonden geld? Het is toch niet waar.... het is toch niet waar.... „Vijftig-duizend-gulden moet het zijn geweest...." Hè, ze rilt ervan, zoo griezelig langzaam, zoo ijzig-zacht als juffrouw Content dat daar zei! En moeder zegt het na.... vijftigduizend gulden.... Maar hoe kan iemand, hoe durft iemand geld aanraken.... geld oprapen.... geld in zijn zak hebben.... op Joum-Kippoer.... Hij was in die dagen niet vroom.... alles goed.... maar hij vastte toch.... hij ging toch sjoel dien dag? Natuurlijk! Hoe kon hij dan.... hoe dorst hij dan....

153